Gesprekken over honderd jaar Vrije Universiteit - pagina 169

En het is me ook wel gebleken dat dat laatste juist is, en dat

houdt meteen in dat de uitoefening van de geneeskunde

niet gemakkelijk meer toelaat dat je werkelijk je eigen tijd

zou kunnen indelen. Dat houdt het gevaar in datje in een

soort van „routine" dreigt te verdrinken, en een van de

spannendste kanten van het vak is dan ook om doorlopend

te trachten te voorkomen dat dat gebeurt. Dat het heel veel

gebeurt is al duidelijk uit de algemene opvatting dat een

dokter nooit ergens tijd voor heeft. Maar dat brengt met

zich mee dat ik mijn studenten en assistenten steeds heb

geprobeerd bij te brengen dat ze wél af en toe tijd moeten

vrij maken bijvoorbeeld voor wetenschappelijk onder-

zoek, of dat zij, om cultureel op de hoogte te blijven, zich

dienen te oriënteren op alles wat zich rond hen afspeelt; en

wel omdat zij anders op den duur hun taak ten opzichte

van hun patiënten niet meer op redelijke wijze zullen

kunnen blijven vervullen. Want een arts in de algemene

praktijk dient natuurlijk op de hoogte te blijven van de

wetenschappelijke ontwikkelingen in zijn vak, maar even-

zeer van de ontwikkelingen die zich in de maatschappij

afspelen. Hij moet naar mijn smaak het algemene denken

blijven volgen, omdat hij anders straks de problemen van

zijn patiënten niet meer begrijpt.

Een zijlijn van dit geheel is: dat ik soms mijn leerlingen

— zeg dan maar — erop wijs dat ze voor bepaalde psycho-

logische en sociologische problematieken zich beter kun-

nen oriënteren door het lezen van bepaalde romans of het

zien van bepaalde toneelstukken, dan door te proberen

zich te verdiepen in de gortdroge specifieke vakliteratuur.

Nou weer even terug: toen puntje bij paaltje kwam, en ik in

'32 eindexamen deed, was die mogelijkheid om op rijks-

kosten te studeren weggevallen, maar ik was van tevoren

gewaarschuwd door onze conrector dr. Hoving, de classi-

cus, die mij aanried om te proberen tegelijkertijd eindexa-

men alfa en bèta te doen, omdat dat a: mijn kansen op een

studiebeurs zou kunnen verhogen, en b: ik er dan tijdens

mijn studie wat bij zou kunnen verdienen door les te geven

aan jongens en meisjes die het met hun gymnasiale studie

wat moeilijk hadden. Zulks gebeurde en ten slotte heb ik

dan een renteloos voorschot kunnen krijgen; dat was in die

tijd niet veel hoor: f. 500, maar daar moest f. 310 college-

en inschrijfgeld vanaf; dus die bijlessen hebben het mij

mogelijkgemaakt om verder te studeren, en ik heb daar erg

veel van geleerd, van dat geven van die bijlessen. Ik had er

ook wel eens een enkele keer succes mee.

Een tweede punt was dat ik toch wel probeerde wat sneller

165

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen