Gesprekken over honderd jaar Vrije Universiteit - pagina 17

volgen. Laat ik het zo zeggen: de keuze van de onderwer-

pen waarover hij college gaf lag volstrekt buiten de belang-

stellingssfeer van ons chemici. Hij heeft bijvoorbeeld voor

ons als eerstejaars drie maanden lang een college gegeven

waaruit moest worden geconcludeerd dat een differen-

tiaalquotiënt geen quotiënt is! Overigens was het duidelijk

dat Koksma als mens geestig en gevat was."

U bent assistent bij prof. Coops geweest. Welke

herinneringen hebt u aan hem?

„Ik wou eerst iets zeggen over zijn werk.

Hij stond voor een onmogelijke taak om de gehele chemie

aan ons te doceren, met uitzondering van de anorganische

chemie, die de heer dr. E. van Dalen placht te doceren.

Coops doceerde: organische chemie, fysische chemie,

fasenleer, de colloidchemie, de elektrochemie en de ste-

reochemie. Veel te veel dus. Zijn colleges waren meestal

saai. Maar duidelijk was dat hij dol was op zijn vak en dat

hij dat aan ons wilde overdragen.

De betekenis van Coops ligt naar mijn mening in de goede

keus die hij wist te maken voor onderzoek. Toen op 't eind

van de dertiger jaren interessante onderzoeksresultaten

van de scheikundige afdeling van de V.U. bekend werden,

steeg zijn gezag aanmerkelijk. Als voorbeeld noem ik hier

het onderzoek van W.Th. Nauta, de latere hoogleraar,

over tetra-mesityl-aethaan. Ik zelf werkte op het gebied

van de verbrandingswarmte.

Coops was meesterlijk in zijn constructieve inzicht in

apparatenbouw en was bovendien wonderlijk technisch

begaafd. De door ons ontworpen verbrandingscalorimeter

is nog steeds in gebruik, en dat is uniek in de chemie! Toen

ik als assistent verbrandingsexperimenten deed, toonde hij

daarvoor grote belangstelling. Geen inspanning was hem

te veel om de hoogste nauwkeurigheid in dit werk te

bereiken. Dat had mee als achtergrond het feit dat hij

achteraf de resultaten van het werk dat hij zelf op dit

gebied met prof. P.E. Verkade —hij is onlangs overle-

den — had gedaan, toch nog te onnauwkeurig vond.

Een bijzonderheid, waar ook zijn karakter uit spreekt, is

dat hij zijn dissertatie. De stereoisomerie der wijnsteenzu-

ren in verband met de complexvorming met boorzuur,

waarop hij in 1924 cum laude te Delft onder prof dr.

J. Böeseken was gepromoveerd, niet in de bibliotheek van

het laboratorium wilde hebben. Hij vond hem niet meer

13

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen