Gesprekken over honderd jaar Vrije Universiteit - pagina 170

af te studeren dan de officiële tijd die er voor stond — dat

was toen zeven jaar — en dat kon je doen door je kandi-

daats eenjaar eerder te doen. Dat werd je overigens niet in

dank afgenomen, want het leek erop alsof je de colleges

van een heel jaar niet nodig had, maar ja, het kon!

Nou, toen ik dan in '38 „klaar" was als medicus, wilde ik me

eigenlijk richten tot een specialisme dat, naar ik altijd

gedacht heb, nog het meest met de biologie te maken had

— want zo'n vak laat je nooit meer los— namelijk de

kindergeneeskunde. Ik kon een plaats krijgen bij mijn

leermeester in Leiden, prof. E. Gorter, maar dat betekende

twee jaar volontair zijn — en dus zonder betaling — en dan

het derde jaar hoofdassistent, en die twee jaar kon ik

financieel niet overbruggen. Ik was de oudste thuis, er

kwamen nog twee zusjes na mij, en ik vond dat die ook hun

kansen moesten hebben en wilde geen extra beslag leggen

op de beperkte mogelijkheden thuis, enfin, ik zeg het nu zó

maar.

Nou, en toen werd ik door Indonesische collegae geatten-

deerd op een advertentie, een oproep om als zendingsarts

naar één van de meest arme gebieden van Java te gaan,

namelijk Bodjonegoro, Oost-Java, een zendingszieken-

huisje van de Salatigazending, welke zending uitging van

de Neukirchener Mission.

Ik moet er wel even bij vertellen voor uw informatie: er

waren in die tijd in N.O.-Indië twee artsenopleidingen: een

in Batavia, die ik meen in '31 of '32 omgezet is in de

Geneeskundige Hogeschool, waarvan de abituriënten

geheel gelijkgesteld waren met de Nederlandse artsen.

Maar tevoren was daar in Batavia een geneeskundige

opleiding geweest, de zogenaamde S.T.O.V.I.A., de

School tot opleiding van inheemse artsen; en die abituriën-

ten hadden géén gelijkberechtigd diploma, wat betekende

dat zij minder hoge rangen in de gouvernementele hiërar-

chie konden bekleden, en dat ze, om wél een gelijkwaardig

diploma te krijgen, na hun doctoraal nog een twee jaar co-

assistentschappen in Nederland moesten lopen. En dat-

zelfde gold voordeartsenschool in Soerabaja, de N.I.A.S.,

de Nederlands Indische Artsenschool. Dus een hoop

oudere Indonesische artsen kwamen met hun gezin voor

twee jaar in Nederland en gingen daarna terug met een

Nederlands diploma om bij het Nederlands-Indische gou-

vernement een betere positie te bekleden als medicus.

Er waren nogal wat van dergelijke lui in Leiden in die

jaren. Met enkelen ervan ben ik bevriend geraakt en

166

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen