Gesprekken over honderd jaar Vrije Universiteit - pagina 183

die men in dit verband zelf niet voldoende kan overzien te

delegeren aan anderen, die dat wél kunnen. Wij werken

voorts in de universiteit met vele universiteitsraadscom-

missies, wier zittingen worden bijgewoond door één of

meer leden van het college van bestuur, in adviserende

functie; welnu, als een dergelijke commissie dan ten aan-

zien van een gegeven beslispunt tot een bepaald advies

komt, dan zou het mijns inziens in verreweg de meeste

gevallen ook zo moeten zijn dat de universiteitsraad het

gegeven advies zonder omstandige en tijdverslindende

discussies opvolgt. Mutatis mutandis geldt hetzelfde voor

faculteitsraden en dergelijke. Ook zou ik er voor willen

pleiten dat men in vergaderingen waar één vergadertijd

van veertig personen veertig persoonsuren betekent, zich

niet te veel inlaat met details. Wil men daarover méér

weten, dan is vaak een gesprekje tussen twee personen

voldoende.

Bezettingen als dwangmiddel tot het bereiken van een doel

acht ik uit den boze! Het gaat hier nooit om zaken van

levensbelang, zelfs niet van groot gewicht, en als men het

nog niet eens is kunnen worden, betekentdat óf dat mende

zaak moet laten liggen dan wel dat men ze verder moet

doorspreken. Deze uitspraak hangt natuurlijk samen met

mijn visie op machtsverkrijging en machtsuitoefening.

Persoonlijk vind ik dat machtsstreven in het geheel niet

past in het bestel van een universiteit, gezien de door mij

zojuist aangegeven uitgangspunten.

Over het probleem van de massificatie kan ik eigenlijk

slecht oordelen. Natuurlijk zou het wel prettiger zijn als je

geen college behoefde te geven aan een stel naamlozen, en

vandaar dat het werken in kleine groepen én veel plezieri-

ger én waarschijnlijk toch ook effectiever is, omdat er een

sterkere rechtstreekse vorming van uitgaat; maar dat

neemt niet weg dat ik geloof dat het probleem overtrokken

wordt. Ten slotte begon ik zelf in 1926 mijn medische

studie met honderdvijfenzeventig andere eerstejaars, ter-

wijl er in de collegebanken slechts plaats was voor hon-

derd, en de rest dus op de trappen of op de verwarmingen

zat, bleef staan of uit arren moede maar wegbleef. Ik ben

dus opgegroeid in een sfeer van massaliteit, zonder dat ik

nou geloof dat dat zulke ernstige traumata heeft veroor-

zaakt."

Hoe ziet u de functie van de „ Vereniging" waar-

van de Vrije Universiteit uitgaat?

179

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen