Een vrije universiteitsbibliotheek - pagina 70

het Bilderdijk-Museum, tevens Bilderdijk-archief en -bibliotheek, van de

grootste waarde voor ons zal moeten achten.*^

Reeds in maart 1931 had H.H. Kuyper zich erover opgewonden dat de

twee kamers die door verplaatsing van het bureau en de administratie naar

het nieuwe pand Keizersgracht 166 vrij kwamen, niet voor de faculteiten

bestemd werden. „De beide kamers in het oude Dr. A. Kuyperhuis, die

daardoor vrij kwamen, werden nu aan het Bilderdijk-Museum afgestaan",

merkte hij als Rector op. H.H. Kuyper noemde daarmee Keizersgracht 166

ook al „het oude Dr. A. Kuyperhuis". Kuyper had inderdaad enkele

maanden op Keizersgracht 164 gewoond, maar het pand was en bleef toen

eigendom van de Vrije Universiteit.

In 1933 constateert Rector D.H.Th. Vollenhoven: „de verbouwing in

perceel 166 kwam behalve het Bureel ook de bibliotheek ten goede; in het

middelste perceel bleef het Bilderdijk-Museum het grootste deel der be-

schikbare beneden-ruimte innemen". En opnieuw meet Wille breed het

belang van het Museum uit, om het daarop volgende jaar „het te betreu-

ren, dat uit onzen eigen kring nog niet voldoende belangstelling getoond

wordt voor dit schoone en belangwekkende onderdeel van onze boekerij".

In 1935 kan Wille zelf als Rector in zijn rede zeggen: „Het Bilderdijk-

Museum blijkt bij voortduur voortreffelijk op zijn plaats in het gebouw

onzer universiteit onder de hoede onzer bibliotheek".

Als men bedenkt dat Wille al die jaren om meer ruimte voor de biblio-

theek vraagt en de andere hoogleraren om meer ruimte voor de faculteiten,

dan is het te waarderen dat Directeuren toch steeds een plaats voor het

Bilderdijk-Museum hebben vrij gehouden. Directeuren waren gevoelig

voor het feit dat de Vereniging het Bilderdijk-Museum verschillende pro-

minente katholieke en humanistische leden telde. De kernidee van Wille

werd onvoldoende overgenomen. Toch was Wille duidelijk genoeg. Om

een eigen karakter en eigen taak aan de bibhotheek te geven overeen-

komstig de bedoeling van de Vrije Universiteit: „daarom vragen wij aan

allen, die handschriften, teekeningen, portretten of een dergelijke docu-

menten mochten bezitten van zulke voormannen, dragers ook der ge-

dachte van vrij hooger onderwijs op den grondslag der belijdenis, dat zij

overwegen, of niet de bibliotheek der V.U. of het B.M. de aangewezen

plaats is om deze stukken voor historisch-wetenschappelijk onderzoek ter

beschikking te stellen, en ze voor het nageslacht veilig te bewaren".^

In het verslag over 1934 komt Wille hierop in verband met het Réveil-

archief terug. Terwijl in het Bilderdijk-Museum belangrijke kathoheke

invloed werkte was dit met het Réveilarchief meer hervormde invloed.

Omdat de verhouding hervormd-gereformeerd gevoehger lag dan de ver-

houding katholiek-gereformeerd, bleef het Réveilarchief los van de Vrije

Universiteit. Wille schreef een tirade die hem kenmerkte:

„Ook kwamen wederom geen manuscripten binnen; het belang van het veiHg bewaren en

voor studie beschikbaar stellen van brieven en documenten betreffende de geschiedenis

van onze volksgroep in de bibliotheek van haar universiteit, schijnt men nog steeds zeer

slecht in te zien.

54

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen