Wetenschap en rekenschap - pagina 178

M KUILMAN

de klinische psychiatrie meer dan eens met een zekere ongerustheid wordt uitge-

sproken Niet zonder een gevoel van onbehagen wordt vastgesteld dat men voor de

systemathiek vooral is aangewezen op auteurs van over de grenzen (Bleuler,

Schneider, Noyes), terwijl de aanvulling die wordt verschaft door de bekende

leerboeken van Van der Hoeven, Kraus, Carp en later ook van Rumke, de witte

plekken op de eigen kaart nog eens extra doet contrasteren tegen de kleurige

achtergrond

De discussies over deze zaken worden uiteraard luider gehoord wanneer uitbrei-

ding of positieverandering bmnen de wetenschappelijke staf in het geding is

Noemde ik als eerste deeltaak de opbouw van de klinische systematiek, een tweede

deeltaak hing direct samen met het belang dat terecht werd gehecht aan de

psychopathologie Sinds het verschijnen van Jaspers' ,,Allgememe Psychopatho-

logie" (in 1913) is de betekenis van de psychopathologie als fundament voor de

klinische psychiatrie vrijwel unaniem onderkend De psychopatholoog die zichzelf

ernstig neemt houdt zich bezig met de theoretische grondslagen van het vak Hij

tracht inzicht te krijgen in de verschillende theorieën en methoden Hij bezint zich

op de positiebepaling binnen het geheel van de menswetenschappen Voorts zal hij

proberen om in de pluriformiteit van pathologische fenomenen een zekere orde-

ning aan te brengen, zonder daarbij de betrekkelijkheid van schema's en classifi-

caties uit het oog te verliezen Tenslotte verdiept de psychopatholoog zich in de

theorieën en modellen die betrekking hebben op de persoonlijkheid In dat ver-

band verdient de communicatiemodus in de (therapeutische) relatie tussen arts en

patient zijn bijzondere aandacht Wie de inhoudsopgave van Jaspers erop naleest

zal de zojuist gegeven opsomming er moeiteloos in kunnen terugvinden

Het ligt voor de hand dat de exclusieve positie van de psychopatholoog binnen het

vakgebied meer omstreden was naarmate het moeilijker werd om het ziektebegrip

in de psychiatrie af te bakenen In een drietal voordrachten over „Norm en

normahteit in de psychiatrie", „Criteria der geeslebjke volksgezondheid", en „Aan-

passing", wordt de gesignaleerde moeilijkheid duidelijk door Janse de Jonge aan

de orde gesteld

In de praktijk betekende dit dat de rol van de psychopatholoog op het veld van de

klinische psychiatrie, c q geestelijke gezondheidszorg minder duidelijk werd, ter-

wijl een taakafbakening tegenover het werk van vertegenwoordigers uit andere

disciplines (de klinische psychologie, de sociale psychologie, de sociologie, de

pastorale psychologie) vaak meer een kwestie van heldere afspraken dan van

principiële uitgangspunten bleek te zijn

De zojuist geschetste problemen ten aanzien van de inhoud en de grenzen van de

psychopathologie, alsook van de identiteit van de psychopatholoog, worden ac-

tueel zodra de kwestie van taakverdeling in verband met stafuitbreiding en op-

volging aan de orde komt Als Janse de Jonge in 1963 bij het vertrek van Van der

Horst het primaat in de klinische psychiatrie overneemt, wordt de psychopatho-

logie in zijn opdracht geïncorporeerd Een jaar later — na de plotselinge dood van

174

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen