Wetenschap en rekenschap - pagina 430

J.G KNOL

met behulp van drie economisten faseren.

In het onderstaande vindt men de opvattingen van deze drie economisten met

betrekking tot de grondslagen van de economische wetenschap te weten J.N.

Keynes, L. Robbins en M. Friedman. Deze drie zijn in hoofdzaak verantwoorde-

lijk voor de gangbare methodologische opvattingen inzake de aard en de taak van

de economische wetenschap.

2. J. N. Keynes

In hetzelfde jaar dat Marshall's Principles of Economics (1891) verschijnt en

daarmede de grondslagen zijn gelegd voor de ontwikkeling van het neo-klassieke

denken, doet J.N. Keynes (de vader van de latere beroemde J.M. Keynes) zijn

baanbrekend werk Scope and Method ofPolical Economy het licht zien.

In dit boek vindt men de methodologische onderbouwing van het neo-klassieke

denken. Het is illustratief voor de invloed en de overtuigingskracht dat dit boek bij

de vierde druk in 1930 nog als toonaangevend gold^

Evenals Marshall een synthese aanbrengt tussen objectieve en subjectieve waar-

deleer (het beeld van de schaar"*), verzoent Keynes allerlei opvattingen ten aanzien

van de methode en met name geeft hij een oplossing van het dilemma van inductie

en deductie.

Hij onderscheidt drie concepties van economische wetenschap^.

In de economie als een positieve wetenschap is er sprake van een geheel van

gesystematiseerde kennis dat louter gericht is op de waargenomen werkelijkheid

en waarin men dus slechts uitspraken doet over het „zijn".

Heeft men het echter over criteria waaraan een bepaalde situatie volgens een

algemeen aanvaard normencomplex behoort te voldoen, dan is er sprake van een

normatieve economische wetenschap. In deze wetenschap is er een betrokkenheid

op het ideaal dat men zich stelt en dat zich onderscheidt van de werkelijke stand

van zaken.

Tenslotte is er nog een economische wetenschap als een systeem van regels om

gegeven doelstellingen te bereiken. Er is dan geen sprake meer van een „science",

maar van een „art". In dat geval is de economische wetenschap een tak van de

politieke wetenschap waarin de kunst van het „politiek bedrijven" wordt geleerd.

Volgens Keynes behoort de professionele economist zich in eerste instantie te

beperken tot de positieve economische wetenschap. Deze moet het uitgangspunt

zijn voor elke vorm van economische politiek en is de noodzakelijke voorwaarde

voor elk streven naar een betere samenleving.

Als de economist zich volgens afspraak houdt aan de grenzen van de positieve

wetenschappelijke analyse, is hij in staat om een preciese analyse te geven van de

werkelijkheid. Op basis van deze analyse komt men tot de formulering van

kwantificeerbare wetten; waarmede de politiek op zijn beurt kan rekenen bij de

verwerkelijking van een complex van doeleinden.

424

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen