Een vrije universiteitsbibliotheek - pagina 352

Uil

(9/10-11-81 en 30-1-83). Ze durft dan ook te schrijven over haar idealen.

„Weet je wat mijn illusie zou zijn (om nu ook eens luchtkasteelen te

bouwen) Om in een land waar de natuur mooi en het klimaat gematigd is

met al mijn jongens bij elkaar, althans de besten ervan, die zendeling of

schoolmeester willen worden samen te wonen in een groot huis, waarin ik

alles naar mijn plezier voor ze kan inrichten. Ze gaan overdag ieder hun

werk doen en onderwijl maak ik alles voor ze in orde om ze 's avonds te

verkwikken na wel volbrachte dagtaak. Ze vertellen dan onder den maal-

tijd bij ons gezellig samenzijn elk van hun ondervindingen van den dag. En

natuurlijk valt er dan eens te troosten en op te beuren en dan weer te

bemoedigen en zich te verblijden. Soms zijn er zieken te verplegen, die,

eenmaal aan 't herstellen, zoo prettig en gezellig zijn dat ik met angst de tijd

te gemoet zie dat zij weer met de rest meegaan aan 't werk. Of gij ook in ons

établissement moogt komen? Ik zal er nog eens over denken... " (30-1-83).

Maar pas tegen het einde van haar brieven komt de volgende confidentie:

„Neen de groote vriend, mijn held die een volmaaktheid was in mijn oogen

en waar ik met den grootsten kinderlijken eerbied en toch ook met een

zeker vertrouwen tegen op zag, was uw Vader! O hoe alles overtreffend

heerlijk was het hem te hooren, hem te zien. Sedert onze eerste kennisma-

king in de Elandstraat te Amst(erdam) als lOjarig kind kende ik geen

grooter geluk dan iets, wat dan ook, van hem te merken... Hij was dan ook

bijzonder lief voor kinderen, uw Vader. En juist omdat hij zoo uitstekend

het talent had kinderharten te winnen, vind ik het zóo treurig dat zijn eigen

kind gekwijnd heeft door gebrek aan liefde en têerheid" (Julius had haar

zijn „autobiografie" toegezonden) „Nu daaromtrent deelde ik wel een

beetje in hetzelfde lot, want mijne lieve moeder, hoe uitstekend zorgvuldig,

redzaam en flink ook in alle omstandigheden zeide dikwijls mij niet te

begrijpen. Dit voelde ik dan ook opperbest en het was een heele pil te

slikken voor zoo'n sentimenteel kind als ik was. . . Nu, dit is alles lang

voorbij. Wij spreken er samen nog wel eens over en ik geloof wel dat mijne

goede moeder over vele zaken nu anders denkt dan toen. . . Kind te zijn

met kinderen, dat is het groote geheim... Soms zou ik alles willen geven om

moeder te zijn, zoo'n gevoelig, teer, lieftallig wezentje het mijne te mogen

noemen, en de overtuiging te hebben: dat kind hangt mij aan, omdat ik zijn

moeder ben; er bestaat een nauwen onverbreekbaren band door de natuur

of liever door God zelf gelegd en dan weer wordt het mij bij de gedachte

van de vreesselijke verantwoordelijkheid zóo benauwd dat ik God dank

geen kind te bezitten!" (26-3-86). Zulke dingen schrijft men alleen aan

iemand van wie men volkomen zeker is. Ongemerkt is de vriendschap

tussen Juhus en Elisabeth in hefde overgegaan. Maar wanneer en hoe blijft

hun geheim.

Slot

Juhus Esser wilde niet deserteren van zijn post, en ook niet tussentijds met

336

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen