Wetenschap en rekenschap - pagina 338

G J DE VRIES

reeks dissertaties die onder zijn leiding vervaardigd zijn. Voor de ongetwijfeld

door de gedachten van de promotor bepaalde keus van onderwerpen kan men alle

respect hebben, mits niet verlangd wordt dat men die keus uit een „beginsel"

afleidt.

Een kleine zestig jaar later hoort men bij Sizoo nog een echo van die oratie. Maar

Sizoo laat terecht de logos-speculatie verdwijnen; daardoor echter vervalt het

programma meteen tot burgerlijkheid. Hij verlangt van „de Christenphiloloog

krachtens zijn aard meer belangstelling voor de bestudering van teksten . . . die

zich bezig houden met de centrale dingen van het menselijke leven, dan van

geschriften, die zich bewegen op het gebied van het onbeduidende en wufte". Dat

is in 1949 uitgesproken; daarna hoort men zo'n geluid niet meer. Sizoo wenste

„meer aandacht... voor de wijsgerige poëzie van Lucretius dan voor de lascieve

epigrammen van Martialis". Zij die na 1950 in de sectie gewerkt hebben en werken

sluiten de mogelijkheid niet uit dat ze, zonder de lasciviteit ervan te verbloemen, te

verheerlijken of te verontschuldigen, veel aandacht schenken aan die epigram-

men, hetzij wegens hun taalgebruik, hetzij wegens hun perfecte vorm.

Eerlijk interpreteren is en blijft onze taak. Al te vlot werken met „beginselen" stelt

bloot aan twee gevaren: het scheppen van ongefundeerde tegenstellingen en het

christianiserend annexeren. Geleid door een geloofsovertuiging de geesten on-

derscheiden is iets anders.

GEMEENSCHAP

De commissie van redactie verlangt ook een beschouwing van „de verhouding van

wetenschap en maatschappij". Gelukkig heeft ze vermeden te spreken over

„maatschappelijke relevantie".

Vooropgesteld mag worden dat wetenschappelijk werk op z'n minst óók zijn doel

in zich zelf heeft — in de kring van onze universiteit kan dit toch gezegd worden

zonder angst voor vergoding van de wetenschap. Als het er op aan komt, geschiedt

het werk „tot Gods eer" — zelfs het ergste misbruik dat van die wending gemaakt is

(en het is erg geweest) kan ze niet ontluisteren.

Verder leeft bij de classici het boven al gesignaleerde besef van verantwoorde-

lijkheid voor het bewaren en verklaren van exceptionele geschriften — en dat ter

wille van de gemeenschap (liever dit woord dan „maatschappij").

Naar buiten heeft onze sectie het meest gewerkt door leraren op te leiden voor het

onderwijs in de klassieke talen aan gymnasia en lycea (en tegen allerlei kwade

verwachtingen in hopen we dat ze dat nog lang zal kunnen doen). In dat onderwijs

heeft het afwijzen van het „tweede humanisme" zegenrijk gewerkt.

In 1880 was de „klassieke vorming" in hoge ere, en er bestond veel belangstelling

voor de antieke cultuur (dat kan men zeggen zonder de diepgang ervan te over-

332

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen