Wetenschap en rekenschap - pagina 201

FACULTEIT DER G E N E E S K U N D E

Wanneer Van der Meer een aantal jaren later^^ weer over de geneeskunde in

ontmoeting met de dood spreekt, zegt hij, dat ,,de arts zich bij de stervensbegelei-

j ding zal moeten richten naar de instelling die de patiënt heeft, dus naar zijn

levensbeschouwing, naar zijn geestelijke instelling." De begeleiding van de ster-

vende vraagt van de behandelende arts om als mens naast een mens te gaan staan.

Is er, wanneer dit werkelijk gebeurt, nog wel verschil tussen de christen-arts en de

niet-christen-arts? Ook aan niet-christelijke medische faculteiten worden ongene-

selijk zieken en stervenden zo goed mogelijk begeleid en wordt in het onderwijs

aan medische studenten over stervensbegeleiding gesproken. Tot zo'n groep stu-

denten zegt een kankerpatiënte: „Stervensbegeleiding bestaat niet, wel levensbe-

geleiding." De Rotterdamse hoogleraar De Vries^' schrijft hierbij aansluitend dat

wanneer het gaat om de vraag naar zinvol leven, veel te leren valt van stervenden

en mensen met levensbedreigende ziekten; van mensen die „oog in oog" met de

dood stonden. Sommigen van hen vonden nieuwe zin en betekenis in hun leven.

„De weg die zij gingen, was: niet de pijn, de wanhoop en de machteloosheid uit de

weg gaan, maar er doorheen gaan en vervolgens los te laten. Loslaten van wie ik

dacht, dat ik ben; van hoe ik dacht, dat de wereld is en van wat ik dacht, dat

belangrijk en essentieel is. Dit proces van doorleven en loslaten, dat door hen

wordt ervaren als een wedergeboorte tijdens het leven, is wat stervenden ons

kunnen leren", aldus De Vries.

Is met dit proces niet, zij het met andere woorden, hetzelfde bedoeld als: wie zijn

leven verliezen zal, die zal het vernieuwen?

„Door haar eenzijdige oriëntatie op de dood werd de geneeskunde blind voor het

leven", zegt Metz^* wanneer hij het ambt van buitengewoon lector in de medische

vakfilosofie en medische ethiek aanvaardt. „Een geneeskunde van het leven moet

opnieuw leren zien." Hij gaat op zeer kritische wijze in op de doelstellingen van de

geneeskunde en op de doelstellingen van de Vrije Universiteit. Ook bij Metz gaat

het in de geneeskunde om de „eenheid, beter gezegd de heelheid van het

mens-zijn." Maar om die heelheid en de betekenis daarvan werkelijk te zien, om

het menselijk lichaam opnieuw te bekleden met alle kwaliteiten en mysteriën, die

de wetenschap het ontnam, moet de wetenschapper oog krijgen voor een andere

dan de natuurwetenschappelijke werkelijkheid en terugkeren tot de ervarings-

werkelijkheid. Daartoe moet zich in en aan de wetenschapper wel een radicale

verandering voltrekken. Het gaat om de mens, zoals wij hem en hij ons in de

• ervaringswereld als man of vrouw, als kind of ouder, als medemens ontmoeten. De

I geneeskunde moet de authenticiteit van het menselijk leven, van de mens als

I schepping, opnieuw herkennen. „De openbaring van de werkelijkheid van de

schepping zal het eerst zichtbaar zijn aan de zijnsverandering van de mens tot

„levende ziel." Aanvankelijk zal die „levende ziel" zich het duidelijkst onthullen

bij gebroken mensen, bij zieken, bij lijdenden en stervenden bij wie, alle erva-

ringsevidentie ten spijt, het vernederde lichaam opstaat tot een verheerlijkt li-

chaam. Op de arts rust de plicht dit goddelijk geheim van het menselijk lichaam te

herkennen en te eerbiedigen."

197

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen