Wetenschap en rekenschap - pagina 197

F A C U L T E I T DER G E N E E S K U N D E

Universiteit toe te voegen. In een reeks artikelen in „De Rotterdammer" in sep-

tember van dat jaar, pleit de arts G .K. Schoep'^ voor een snelle oprichting van een

medische faculteit door af te zien van de eis van examenbevoegdheid en door het

benoemen van hoogleraren in klinische vakken. Er bestaat, volgens hem „meer

behoefte aan christelijke artsen dan aan christelijke leraren. Men heeft zich idea-

len gemaakt van de invloed die christelijke artsen op het volksleven zouden

kunnen uitoefenen. Niet de laboratoria, maar het ziekbed vormen de aankomende

geneesheer." De beslissende invloed op het leven en denken van de medische

student zou in de eerste plaats uitgaan van de klinische vakken. De principiële

vragen, die in de geneeskunde aan de orde kunnen komen, zouden bij de klinische

vakken minder gemakkelijk tot meningsverschillen leiden dan bij de preklinische

basisvakken. Schoep denkt daarbij vooral aan de beantwoording van ethische

vragen. En verder: „In het schone, naar de regels der wetenschap opgetrokken

gebouw ontbreke ook de verwarmende gloed der christelijke liefde en barmhar-

tigheid niet." Wat Schoep met deze enigszins dichterlijke uitspraak wil zeggen, is,

dat het natuurwetenschappelijke denken, waaraan de geneeskunde haar grote

vooruitgang heeft te danken, zijn plaats volledig zal moeten behouden, maar dat

daarbij de eenheid van de zieke mens in zijn geestelijk en stoffelijk zijn niet buiten

beschouwing mag blijven. Dat vraagt van de arts, dat hij enerzijds de betekenis

van de persoonlijkheid van de patiënt zal trachten te doorzien en anderzijds zich

zo zal leren opstellen dat het contact tussen hem en de patiënt, die zijn raad komt

vragen, zo volledig mogelijk kan zijn. Voor een goede medische zorg zijn nodig

„een uitgebreide wetenschappelijke kennis, een juist invoelen van de geestelijke en

lichamelijke toestand van de patiënt en een hart vol liefde."'^

Schoep zegt dit in een voordracht waarin hij ingaat op de tegenstelling, die is

ontstaan tussen de wetenschappelijke geneeskunde en de praktische geneeskunde.

De huisarts blijkt in veel gevallen met diagnosen als: ongelukkig huwelijk, slechte

woning, onvoldoende voeding, slordige en onverstandige levenswijze de waarheid

omtrent de patiënt dichter te benaderen dan de specialist na grondig somatisch

onderzoek. Er is daardoor veel onvrede ontstaan en er kan gesproken worden van

een crisis in de geneeskunde. Deze kan alleen opgelost worden, wanneer weten-

schap en praktijk opnieuw naar elkaar toegroeien.

Opvallend is, dat dezelfde problemen, die Schoep in deze voordracht, gehouden in

1929, aan de orde stelt, de geneeskunde van vandaag nog steeds in sterke mate

beroeren.

De inspanningen van Schoep en zijn aanhang in 1927 hebben toch niet geleid tot

een snelle oprichting van een medische faculteit. Nadat in 1930 als vierde faculteit

die der wiskunde en natuurwetenschappen was ingesteld, volgde in 1948 de fa-

culteit voor economische en sociale wetenschappen. Eerst in 1950 werd als zesde

faculteit de faculteit der geneeskunde geïnstitueerd.

Hoe heeft men sinds haar oprichting in 1950 in de faculteit der geneeskunde

gedacht over het verband tussen onderwijs, onderzoek en patiëntenzorg enerzijds

193

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen