Een vrije universiteitsbibliotheek - pagina 107

dan 10 jaar. Zijn reactie op de terugvraging was een bezoek, waarbij hij met

negering van de briefkaart nog een boek kwam lenen, wat natuurlijk niet

geweigerd kon worden. Eerst jaren later, bij de veiling van zijn bibliotheek,

kon Smid het V.U.-bezit uitzoeken met welwillende medewerking van Van

Bottenburg.

Lang voor zijn professoraat kwam ook eens de Zutphense dominee J.

Waterink (in 1923 nog ingeschreven als student) in de bibliotheek op zoek

naar litteratuur (waarschijnlijk voor zijn dissertatie). Ik vroeg hem naar

zijn juist verschenen Bij ons in het land der Saksers, ik had het best eens

willen lezen. . . , maar er was helaas geen presentexemplaar voor de VU

beschikbaar, — hij was alleen maar redacteur geweest.

Interessanter was het bezoek van twee Rooms-Katholieken in geestelijk

habijt: de ene was dr. G. Brom. Zij kwamen om inlichtingen over de

organisatie van de Vrije Universiteit, de verhouding tot de „Vereeniging",

tot de Staat enz. Men dacht er nl. in R.K. kring ook over dit voorbeeld te

volgen, wat dan ook kort daarna gebeurde. Ik verwees voor verdere in-

lichtingen naar 't kantoor beneden. Overigens waren nog steeds de meeste

bezoekers theologen, vooral van buiten de stad, al werkzaam in het pasto-

raat; daarnaast wat litteratoren, vooral de ouderen. De bibUotheek bevatte,

volgens opgave van 1926, ± 14000 delen, voornamelijk theologie. Van het

minimale leeszaaltje, 1923 ontstaan, werd nooit gebruik gemaakt. Onze

werkzaamheden bestonden vooral uit het uitlenen en catalogiseren van de

aanwinsten.

Onder deze laatste waren interessant de bibliotheek van Bavinck en die

van Rutgers, geschenk van de erfgenamen van F.L. Rutgers, maar groten-

deels afkomstig van de oude J. Rutgers (Leiden). Deze bevatte veel zeld-

zame drukken uit de 16e en 17e eeuw, alsmede, in een reeks portefeuilles,

een archief van laatstgenoemde. Bij het doorzien daarvan viel mij op een

correspondentie met de als vervalser bekend staande Shapira, die 1883/84

Europa afreisde met oude Hebreeuwse handschriften. Er waren ook

krantenknipsels bij, w.o. het bericht van zijn suicide op 9 maart 1884 in het

Grand Hotel Coomans aan de Hoofdsteeg te Rotterdam. De manuscripten

werden indertijd zowel in Duitsland als in Engeland voor vals verklaard,

maar Rutgers was een van de weinigen, die aan mogelijke echtheid vast-

hielden. Hij slaagde er echter niet in ze in Nederland te laten aankopen. Na

de vondsten van Qumran en na mijn hernieuwde verbondenheid aan de

VU probeerde ik deze correspondentie terug te vinden, — er waren al

stemmen opgegaan die achteraf Shapira's handschriften toch nog voor

mogelijk echt verklaarden. Foto's in London (Br. Mus.) gemaakt bleken

echter onvindbaar; de manuscripten die in 1885 zijn aangekocht door een

Londense antiquair, Bernard Quaritch, zijn niet te achterhalen en de

boekhandel is 1940 bij de bombardementen vernield, evenals in Rotter-

dam het hotel Coomans. Helaas zijn ook de betreffende archivalia van

Rutgers momenteel niet te vinden.^

Een andere mij hevig interesserende ,vondst' was een serie niet uitge-

91

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen