Gesprekken over honderd jaar Vrije Universiteit - pagina 132

karakter van het onderwerp is zo teer, dat het zich niet

leent voor enige nadere vastlegging van spelregels, bijvoor-

beeld met betrekking tot de aanspreekbaarheid van allen

die de bereidverklaring hebben ondertekend. De formele

benadering, hoe onontkoombaar ook, was uiteraard geen

garantie dat er een resultaat zou komen, waarbij de

minderheid zich zou kunnen neerleggen bij de meerder-

heid.

Uiteindelijk heeft de hele discussie reglementair niets

opgeleverd, en persoonlijk betreur ik dat. De stilte op dit

front vandaag is overigens geenszins het bewijs voor

homogeniteit. Slechts verstandige zwijgzaamheid nu kan

de schijn van unanimiteit ophouden. Ik teken er bij aan dat

hoewel/orwee/een raadslid dan niet aanspreekbaar is, hij

wel metterdaad aangesproken kan worden. Met die troost

kan ik leven, maar ik had het graag anders gezien. Houden

we ons zelf voor de gek?

Ik zou er nog aan willen toevoegen: wat in het voorgaande

gezegd is met betrekking tot de universiteitsraad, geldt

mutatis mutandis ook voor andere sectoren van onze

universiteit. Maar ik denk dat ik al met al over deze vraag

daarmee nu wel genoeg gezegd heb."

Hoe was uw contact met de studenten?

,,In een aantal functies heb ik contact met de studenten

gehad. Reeds als student-assistent bij Sizoo in 1957, toen

ik mijn eerste schreden zette op het pad van onderwijsge-

ver, heb ik al ervaren dat studenten nableven en in mij

iemand vonden met wie ze over het vak of over andere

zaken spreken konden.

Veel intensiever nog was mijn contact toen ik studiebeoor-

delingen moest of mocht uitbrengen voor de subfaculteit in

het kader van de rijksstudietoelagen. De gesprekken met

juist die studenten, die achterop geraakt waren, zijn mijn

beste uren geweest. Dan kan je iets voor een ander beteke-

nen; want vanzelfsprekend kan in zo'n gesprek het contact,

van mens tot mens over vele persoonlijke omstandigheden,

niet anders zijn dan een gelegenheid bij uitnemendheid om

als V.U. kleur te bekennen.

Ook had ik plezierige contacten naar aanleiding van mijn

gewoonte om mijn colleges te beginnen met een korte

overdenking, waarbij ik de plaats van het vak, de verwon-

dering die de resultaten oproepen, en de dankbaarheid

voor de kans om te studeren, aan de orde stelde.

Niet onvermeld mogen blijven de gesprekken na afloop

128

I

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen