Een vrije universiteitsbibliotheek - pagina 238

der Wilhelmieten, zodat er een raamwerk ontstaat waarin de gegevens over

het Bossche klooster kunnen worden ingepast

2 Wilhelmus van Malavalle en de Otdo Eiemitaium S Guilielmi^

Op 10 februari 1157 overleed in een onherbergzaam en afgelegen bergdal

in het Toscaanse bisdom Grosseto een kluizenaar, wiens ascetische le-

venswijze eeuwenlang als voorbeeld zou dienen voor de monniken van de

thans vrijwel vergeten orde der Wilhelmieten Over het leven van deze

kluizenaar, die later aangeduid zou worden als de H Wilhelmus van

Malavalle, kunnen maar heel weinig bijzonderheden meegedeeld worden

Volgens de Duitse kenner van de Wilhelmietenorde, Kaspar Elm, stamt

hij misschien uit een voornaam geslacht uit Poitou Vanwege zijn wrede en

goddeloze optreden zou Wilhelmus in de jaren '40 van de twaalfde eeuw

door paus Eugenius III tijdens diens verblijf in Frankrijk geëxcommuni-

ceerd zijn Wilhelmus wilde graag boete doen, maar omdat hij zo lang

volhardend was geweest in zijn kwaad, werd hem aanvankelijk de absolu-

tie geweigerd Pas toen Wilhelmus de naar Rome teruggekeerde paus

achterna was gereisd om zijn verzoek te herhalen, werd hij van zijn ban

ontslagen Hij ondernam daarop twee pelgrimsreizen naar Jeruzalem, en

naar het graf van de apostel Jacobus in Compostella Teruggekeerd in zijn

geboortestreek vertoonde hij evenwel de neiging in zijn oude fouten te

vervallen Kennelijk was de oude Adam nog niet helemaal afgelegd Maar

tenslotte deed Wilhelmus een laatste en definitieve keuze voor een leven in

navolging van Christus Hij schonk zijn bezittingen weg, verliet zijn ou-

derlijke omgeving en trok naar Toscane om daar zijn verdere jaren als

kluizenaar in afzondering door te brengen

Hiermee begint de laatste fase in het leven van de heilige, een betrek-

kelijk korte periode die toch bepalend zou zijn voor de ontwikkehng van de

latere Wilhelmietenorde Aanvankelijk vestigde Wilhelmus zich in het

gebied van de Monte Pisano tussen Lucca en Pisa, waar hij, wonend in een

grot, het leven van een heremiet begon te leiden Al gauw kreeg hij daar

gezelschap van enkele mannen, met wie hij samen besloot een onderkomen

te bouwen ten behoeve van doortrekkende reizigers naar Rome De leef-

regels die Wilhelmus aan zijn gemeenschap wilde opleggen, waren echter

dermate streng dat zijn metgezellen erdoor werden afgeschrikt Nadat

Wilhelmus zich teleurgesteld had teruggetrokken, ondernam hij nog

tweemaal een poging om een heremietengemeenschap in te richten die aan

zijn idealen zou beantwoorden Eerst maakte hij bij Volterra een nieuw

begin met een groep jonge volgelingen, en daarna probeerde hij nogmaals

zijn vroegere metgezellen op de Monte Pisano voor zijn denkbeelden te

winnen, maar beide pogingen strandden op de rigorositeit waarmee Wil-

helmus de aan een kluizenaarsbestaan verbonden ascese wilde beoefenen

Nu restte Wilhelmus met veel anders dan zich volledig van zijn mede-

mensen af te zonderen, teneinde zich in de eenzaamheid aan de door hem

222

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen