Gesprekken over honderd jaar Vrije Universiteit - pagina 16

afweging van factoren als gezinssamenstelling en inko-

men van mijn vader. Het gekke was dat ik graag met mijn

goede vriend Evert Hop samen in het Hospitium had

willen wonen, maar ik werd wel toegelaten, hij niet, want

zijn familie heette meer gefortuneerd.

Wij hadden in dat Hospitium mevrouw Loggen als direc-

trice, en als het ,,Spie-jaardiner" gevierd werd, dan ver-

scheen ook nog „Tante Cato" — de dochter van Abraham

Kuyper — die ook een tijd lang directrice van het Hospi-

tium was geweest.

Het was in dat Hospitium een heel aparte studentenge-

meenschap. Zodra de groentijd achter de rug was, werd je

,,gedoopt" in het bad. Midden in de nacht werden de

eerstejaars van bed gelicht en met pyama en al onderge-

dompeld in dat ene ligbad, te gebruiken door twintig

studenten. Het hospitium kende zo zijn eigen mos en het

had ook zijn eigen interne tucht. Zo nu en dan moest er een

student ,,gestraft" worden door de studenten voor zijn

gedragingen. De betrokkene werd dan in een matje gerold,

naar de geheimzinnige zolder van het Keizersgrachtpand

gesjord, waar een rechtelijk college hem veroordeelde en

bestrafte.

Alinea! In het laboratorium waar ik mijn eerste schreden

op het pad van de scheikunde zette, heerste een hele aparte

sfeer. De nieuwe faculteit moest nog vorm krijgen. Een

sober en doeltreffend nieuw gebouw verrees aan de De

Lairessestraat: geen spiegels, geen klokken, want alles

werd betaald uit de kleine beurs van het gereformeerde

volk.

De drie aangetreden nieuwe hoogleraren Coops, Sizoo en

Koksma, die zich geroepen wisten om samen iets tot stand

te brengen, waren de pioniers van de faculteit.

Coops was dag en nacht in de weer voor de V.U. Hij sliep

's nachts op de grond in zijn werkkamer op het laborato-

rium. Voor ons bleef hij toch ergens de ongenaakbare. Het

menselijk contact ontstond pas als je tentamen kwam

doen.

Prof. Sizoo heeft ons hart gestolen met z'n heldere colle-

ges; vooral de zaterdagmorgencolleges over experimentele

natuurkunde met vaak boeiende en verrassende demon-

straties waren in trek.

En dan Koksma... j a . . . uiterst begaafd wiskundige, die

zich in zijn colleges helemaal richtte tot zijn vakgenoten, ik

bedoel tot de wiskundestudenten, en het idiote was dat we

nauwelijks luisterden, we konden het namelijk nauwelijks

12

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen