Een vrije universiteitsbibliotheek - pagina 346

zij, als ge met kracht tegenstand biedt zal ze wel wijken" (9-4-81).

Deze brief heeft diepe indruk op Julius gemaakt. Hij antwoordt:

„Geëerbiedigde Bruid. Na uw roerend lieven brief van 9 April gelezen te

hebben durf ik geen anderen titel u te geven dan geëerbiedigde! En ik

schroom haast op dien briefte antwoorden zooals mijn ondankbaar hart

mij ingeeft. Ik ben geneigd om te zeggen „omdat Lijsje mij verzekert dat ik

een zendeling ben van God geroepen zal ik geloovig Amen zeggen; maar

de eerlijkheid die zelfs boven de ridderlijkheid moet geschat worden wei-

gert dat Amen uit te spreken „omdat het dan in mijn ziel zou luiden Juul

Esser, prediker des Evangelies geroepen van Eli"...

En nu uw verhaal, waarin gij mijn roeping duidelijk maakt. Ware uwe

lezing de ware en volledige, zij zou het bewijs geleverd hebben, maar

vergun mij de ware en volledige lezing aan te bieden en gij zult het zelf

betwijfelen... „Een kleine jongen voelt zich niet heel gelukkig. Hij kan niet

zooals andere kinderen recht vroolijk zijn, omdat hij een onbeschrijfelijk

eigenlievend hart heeft en een door verbeelding overprikkelde begeerlijk-

heid; hij voelt zich niet recht gezond grootendeels door eigen schuld

ziekelijk en zenuwachtig geworden, en ook dikwijls eenzaam en verlaten en

geen wonder want al de liefde zijner moeder beantwoordde hij met de

gemeenste brutahteit en toen zij hem vroeg ontnomen en zijn vader verre

van hem verwijderd was, had hij door zijn drenserig humeur en zelfzuch-

tige hebbelijkheden het liefhebben van zulk een kind voor anderen uiterst

moeilijk gemaakt. Hij wil wel tot den Heiland gaan die kinderen tot zich

roept en ze zegent en doet het half omdat hij bang is voor de hel waar hij

overtuigd is regelrecht heen te gaan. Hij moet bekennen maar bekent

daarom niet dat hij knorrig, onplezierig is, maar houdt integendeel zijn

naar creatuurtje voor een miskend engeltje; hij kan er niet van onderuit-

komen en toch daarbinnen klopt het hartje wel, want soms verlangt hij zoo

erg naar moeder om schuld te bekennen en vergeving te vragen. Hij is als

een zwak boompje, dat zich inbeeldt heel wat waard te zijn, en krachtig

genoeg van hout om iets bizonders te worden in de wereld. Dit maakt hem

ontevreden hoewel hij nogal in een goed hoekje van den hof staat — Dit

jongske wordt gedoopt^** en begint toen te begrijpen dat het meenens is als

hij de zonden wil laten en den Heer dienen. Hij heeft een soort van vrome

opwelling, aangespoord door de begeerte zijns vaders en voortspruitend uit

zijn verbeelding en eerzucht om iets bizonders te zijn, die hem doet ver-

tellen dat hij zendeling wil worden, hetgeen door welmeenende doch

onverstandige familieleden wordt toegejuicht. Hij wordt grooter en gaat

naar de Akademie, om op raad van Papa theologie te studeeren. Voor dien

tijd was hij echter op een Kristelijk Gymnasium geweest waar een revival

was, en waar het geslingerd hart als in een hemel van rust verkeerende zich

inbeeldde waarlijk nu bekeerd te zijn voor goed, en de reeds meermalen

uitgesproken wensch om zendeling te worden, ook door omgang met

zendelingszonen die wonderen van Insulinde verhaalden, tot een soort van

enthousiasme opgezweept. Hij was toen zestien jaar. . . Dat jongmensch

330

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen