Wetenschap en rekenschap - pagina 336

G . J . DE VRIES

invloed uitgeoefend. En ongetwijfeld stelt het werken in het kader van een alge-

mene literatuurwetenschap telkens weer voor vragen naar de fundering van ons

bedrijf.

EEN EIGEN KARAKTER?

De redactie van deze bundel wenst de vraag beantwoord te zien, in hoe verre

binnen een faculteit „de pretentie van de universiteit gerealiseerd is"; dat wil

zeggen, in hoe verre ons werk een specifiek karakter vertoond heeft. J. Woltjer zou

hierop waarschijnlijk een uitvoerig antwoord gegeven hebben. Hij heeft in een

oratie verklaard: „waar ik dus van ganscher harte de gereformeerde beginselen

belijd . . . en er naar streef die beginselen bij mijn onderzoek, zoowel als bij mijn

lessen, voortdurend toe te passen . . . " ; in verscheiden toespraken en verhande-

lingen heeft hij dit willen tonen.

Nog in 1949 heeft Sizoo zich geheel in de geest van Woltjers woorden uitgelaten.

Maar van degenen die na 1950 in onze sectie gewerkt hebben zullen zeker niet

allen bereid zijn ze volledig voor hun rekening te nemen.

Bij het nadenken over deze kwesties vergete men vooral niet dat de kern van ons

bedrijf gevormd wordt door de interpretatie van teksten. Wanneer de filoloog

daarbij de bewering a = b ontmoet, stelt hij zichzelf niet allereerst de vraag, of

inderdaad a = b; hij wil weten, of de auteur P werkelijk de uitspraak gedaan,

respectievelijk gemeend heeft en wat hem tot die uitspraak heeft kunnen brengen.

Eventueel ook, of Q al dan niet gedacht of gezegd heeft dat P de uitspraak a = b

voor juist gehouden heeft. De interpreet moet de tolk zijn van de auteur, niet meer

— dat heeft J. Woltjer óók gezegd. Hij poneert geen eigen beweringen. Wel moet

hij zijn interpretatie zuiver houden, en dan kan het voor hem heel belangrijk zijn te

weten, of werkelijk a = b. Om enkele essentiële zaken te noemen, hij moet be-

seffen en zo nodig duidelijk maken dat fatum en voorzienigheid hemelsbreed

verschillen; dat Plato's Eros niet is de liefde van het Nieuwe Testament en dat men

Plato dus niet moet christianiseren (omgekeerd natuurlijk evenmin antithesen in

hem projecteren); dat Stoa en Christendom lijnrecht tegenover elkaar staan.

Grosso modo mag men zeggen dat onze sectie gedurende de afgelopen honderd

jaren de geboden onderscheidingen gemaakt en zorgvuldig in het oog gehouden

heeft. Maar men dient er onmiddellijk aan toe te voegen dat dit stellig ook elders

gebeurd is. Misschien niet overal — maar ook op essentiële punten is zuiverheid

van interpretatie niet een monopolie van Christenen.

Woltjer en Sizoo hebben een aantal punten genoemd waarop volgens hen de

„beginselen" het onderzoek van de klassieke filoloog moeten en kunnen leiden.

Het zijn:

1. De oorsprong van de taal. De filoloog zal hierover stellig geen woord kunnen en

330

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen