Studiedag 'VU Tussen twee VU-ren' - pagina 109

- 89 -

Om deze reden en vanwege de dubbele verlegenheid, die zich nu voordoet,

ontstaan aan de V.U. zovele geladen en dikwijls uitzichtloze discussies

De rijksuniversiteiten kennen deze discussies niet, want hoewel de ver-

wevenheid van wetenschapsopvattingen en levensbeschouwing zich daar

ook voordoet, wordt deze niet aan de orde gesteld.

VJel discussiëren daar de diverse scholen van wetenschap, maar niet met

vooropstelling van de eis van gemeenschap, een eis die de V.U. m.i.

behoort te stellen.

Binnen de grenzen vertoont de gemeenschap in wetenschap en christelijk

geloof en in hun samenhang zich dus als een verscheidenheid in weten-

schapsopvattingen en een verscheidenheid in christelijke levensbe-

schouwingen. Dat verschijnsel maakt de gemeenschap niet gebrekkig, niet

armer en machtelozer dan zij zou kunnen zijn. De verscheidenheid is

niet een te betreuren onvermijdelijkheid. Integendeel. Zij behoort bij

het geloven en handelen van (unieke) mensen. Zij maakt de gemeenschap

juist rijker, want, hoewel geen noodzakelijke voorwaarde ervoor, kan

deze verscheidenheid bij uitstek de wetenschap verder brengen en de

groei in het geloofsleven bevorderen. Onder twee voorwaarden.

Ten eerste, dat de eenheid der gemeenschap in geloof vooropgesteld

en als norm voor de discussie geëerbiedigd wordt. Dat vordert uiter-

aard de wil om de norm (en grens) voor de gemeenschap voortdurend in

acht te nemen, en vooral om hem beter in zicht te krijgen.

In de tweede plaats moet men de ander natuurlijk opmerken, in zijn

verscheidenheid proberen te begrijpen en daarover met hem in discussie

treden. Men streeft dan ongetwijfeld naar eenstemmigheid, maar dat be-

hoeft het resultaat niet te zijn en is dat ook dijkwijls niet. De dis-

cussie mondt dan uit in geloof en intuïtie, ook wel gecamoufleerd common

sense genoemd, waarvan geen rekenschap meer is te geven. Waar het dan

op aan komt, is dat men de ander in zijn eigen verantwoordelijkheid

respecteert, eigen standpunt met gezonde twijfel blijft omringen en

dat men zich bewust is, dat het ook en vooral deze verscheidenheid

in discussie is, die de wetenschap verder brengt, c.q. het geloven

rijker maakt.

Het moet dan wel een echte discussie zijn en daar schort het nogal eens

aan. Wanneer men b.v. de opvatting van de ander stap voor stap met

de maatstaf van het eigen standpunt en al het geloof, dat daarin steekt,

toetst, is die opvatting bij voorbaat afgewezen en is van discussie

geen sprake. Men behoort daarentegen in de "huid" van de ander te

kruipen om hem zo goed te kunnen begrijpen en vervolgens door immanente

en feitelijke kritiek zijn opvatting te toetsen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen