Studiedag 'VU Tussen twee VU-ren' - pagina 103

- 83 -

de Vrije Universiteit als christelijke werkgemeenschap - waardoor men eigenlijk

de uitgeslotenen niet meer, althans in hun opvattingen en arbeid, als christenen

erkent. Dit hoeft niet direct procedureel te gebeuren, maar kan vaker impliciet,^

zelfs onuitgesproken of nauwelijks bewust geschieden: de onderlinge dialoog wordt

dan ten diepste verbroken. Ten tweede wordt de grens overschreden door hen die

in hun opvattingen, zoals deze binnen de Vrije Universiteit operationeel gemaakt

worden, het christelijk-zijn van de Vrije Universiteit als doelstelling afwijzen.

Ook dit kan expliciet en impliciet geschieden. Het zal duidelijk zijn dat het zeer

moeilijk is het eerste van het tweede punt te onderscheiden en prak±isch te schei-

den.

Als beleidsaanbeveling kan op grond van het voorgaande gezegd worden, dat

a) nadere, onderlinge bezinning op hetgeen in de eerste alinea aan de orde kwam

plaats moet vinden: in hoeverre zijn verschillen van inzicht en beleid door ver-

schuivingen in het geestelijk klimaat bepaald; in hoeverre zijn een of beide der

laatstgenoemde punten in het geding? b) in hoeverre zou het mogelijk zijn, bij-

voorbeeld via het Bezinngscentrum, alle docenten in groepsverbanden voor enkele

dagen bijeen te brengen, c) welke reperkussies hebben bovengenoemde beschouwingen

op feitelijk beleid ten aanzien van de "doelstelling", benoemingen, in contact

treden met meer levensbeschouwelijk marginale groepen, ook onder studenten, binnen

de universiteit?

De verschuiving naar een meer gaandeweg formuleren van beginselen of doelstel-

lingen betekent ook dat men beter van christelijke wetenschapsbeoefening dan van

christelijke wetenschap kan spreken. Dit laatste heeft in de geschiedenis dikwijls

geleid tot het verdedigen van bepaalde wetenschappelijke inzichten op christelijke

grondslag, inzichten die al spoedig verouderd bleken. Christelijke wetenschapsbe-

oefening is dat functioneren van onderwijs en wetenschappelijk onderzoek dat zich

niet kenmerkt door een verdedigende houding. Integendeel, zulk een wetenschapsbe-

oefening plaatst elke wetenschappelijke objectiviteit (objectivering, "rationali-

teit") in een ruimer kader, waardoor wetenschap zich juist beter kan ontplooien en

niet tot een ideologische of scientistische (alles tot een bepaalde wetenschap re-

ducerende) vervalt. De consensis van christelijke wetenschappers convergeert in

ae richting van de erkenning van een uiteindelijk kriterium voor denken en handelen.

Wetenschappelijk kennen staat niet los van elk menselijk kennen; alle menselijk

kennen is betrokken op de orde, samenhang en betekenis van de verschijnselen; deze

samenhang is zelf nooit geheel wetenschappelijk te objectiveren of volledig in kaart

te brengen, maar fungeert veeleer als aandrang of motief ( bewegende kracht) om tot

inzicht, ruimer nog tot erkenning, te geraken van de zin van alle gebeuren. Hier

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen