Studiedag 'VU Tussen twee VU-ren' - pagina 326

I

- 29^ -

verschillende kouzen sLaaii. lie L betekent alleen, dat het geen

eiü is, dat de utudenton tot dezelfde keuzen komen.

Voor mijzelf is er zowel bij helpen als bij geloven sprake van

wederkerigheid. Wat liet holpen betreft, ben ik steeds meer gaan

beseffen, dat de gedacJite, dat de deskimdige weet wat goed is

en dat de hulpvr iger al of niet in dankbaarheid mijn hulp maar

moet aanvaarden een fout uitgangspunt is.

Net zoals de hulpvrager de helper nodig heeft, zo heeft de helper [

I

de hulpvrager nodig. Wil hij werkelijk hulpverlenen dan zal hij

moeten beseffen, dat hij in hoge mate van de hulpvrager afhankelijk

is. De hulpvrager is de enige, die kan bepalen waar het nu precies *

over gaat, hij is de enige die uiteindelijk kan ontdekken wat hij 1

wel en niet kan en hij is ook de enige, die tenslotte bepaalt of

hij de hulp al of niet zal aanvaarden.

In de verhouding met God is iets dergelijks van de hand. Het is

de vraag of de verhouding v/el juist wordt weergegeven, als wij

spreken over de almacht van God, die weet wat goed is en waaraan

de mens slechts heeft te ^gehoorzamen. Is hier ook niet sprake van

een wederzijdse afhankelijkheid ?

De gedachte dat God geen absolute macht heeft maar in de mens

zijn grens ontmoet wordt indringend verwoord door Marguerite

Yourcemar in haar boek "Hermetisch zwart". Zij geeft daarin een |

1

gesprek weer tussen een prior op zijn sterfbed en een hem bevriende

arts. Het verhaal speelt omstreeks 1600. In dat gesprek zegt de ^

prior o.m. het volgende :

" Ik kan het niet langer verdragen (.. ) , zestien honderd

jaren zullen weldra verstreken zijn sinds de menswording van [

Christus en wij slapen op het kiniis in als op een kussen. Men

zou bijna zeggen, dat, nu de Verlossing eenmaal en voor altijd

1

heeft plaatsgevonden, er niets anders overblijft dan ons te |

schikken naar de wereld, zoals hij is, of op zijn hoogst ons per-

soonlijk lieil na te streven. Wij maken weliswaar veel ophef van ,

het Geloof : wij paradoren ermee door de straten; we offeren er,

als het moet, duizend levens aan op, het onze erbij. Ook de Hoop

prijzen we hemelhoog; we hebben haar maar al te vaak voor hoge

prijs a.an de vromen verkoflit. Maar wie bekommert zich om de

Barmhartigiioi d, bo}iaJve onko''C; tiella;';en, en dan nog huiver ik, als

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen