Verslag studiedag 'VU tussen twee VU-ren' - pagina 57

Spelen met VUur

p. Nijkamp '

I

Ik moet eerlijk bekennen dat ik enigszins in verlegenheid ben gebracht door ',.

het verzoek om in een toespraak van zo'n 20 minuten allerlei gigantische

vraagstukken van wetenschap, samenleving en de positie van de VU daarin te

behandelen. Dat betekent noodzakelijkerwijs dat mijn toespraak enigszins

een hap-snap-karakter zal hebben en ik hoop dat u daar genoegen mee zult

nemen.

Het doel van deze studiedag is aangekondigd als een gezamenlijke kritische

bezinning op het verleden van de VU, maar meer nog als een kritische ver-

kenning van de toekanst van de VU. Nu kan men zich van dat vraagstuk heel

gemakkelijk afmaken. Men kan zeggen: Het verleden van de VU is niet al te

rooskleurig geweest. Als we dan het lijntje vanuit het verleden doortrek-

ken naar de toekomst, eindigen we met een zeer pessimistisch beeld. In het

verleden ligt immers het heden, in het nu wat worden zal.

Dergelijke geluiden zijn helaas schering en inslag. Ik moet direct zeggen

dat ik het met een dergelijk historisch determinisme of met een dergelijk

toekomstpessimisme volstrekt oneens ben. Ik ben ervan overtuigd dat de

toekomst van de VU niet bepaald wordt - en zeker niet alléén bepaald

wordt - door ontwikkelingslijnen vanuit de historie, maar heel duidelijk

ook voortspruit uit keuzen die we op dit moment maicen. Daar ligt ook voor

mij het oevrijdend karakter van de wetenschapsbeoefening aan deze chris-

telijke instelling.

We kunnen ons onmiddellijk nu de vraag stellen: Heeft de VU in het verle- ;

den deze vrijheid - ze wil een Vrije Universiteit zijn! - op verantwoorde

wijze waargemaakt? Zal ze in de toekomst nog een kans hebben - zichzelf

een kans geven misschien - om gestalte te geven aan het ideaal van een

voluit vrije instelling van christelijk wetenschappelijk onderwijs?

3ij het nadenken over die vraag schoot me een passage te binnen uit een

boeiend boek van Robert Pirsigh, getiteld "Zen en de kunst van het motor-

onderhoud". De auteur vertelt in dat boek hoe men in Azië soms probeert

apen te vangen. Daartoe neemt men een uitgeholde kokosnoot, waarin een gat

is gemaakt waarvan de grootte juist voldoende is om met enige moeite de

45

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen