Dr. Abraham Kuyper en de Vrije Universiteit - pagina 225

'en wel had ik er onder u nooit iets van bemerkt. Maar nu vroeg

ik mij toch af: Zou die booze geest dan toch waarlijk bestaan en

zou die hier in het Paleis voor Volksvlijt zijne apparitie komen

maken? Maar toen ik uw programma ontvangen had en daarin

zag hoe geen enkele toon zou worden aangeheven om lof aan den

mensch, maar één toon, voor en na, om dank en eerbiedenis aan

God op te dragen, toen gleed mij die vreeze weder van de schou-

ders, en toen nam ik met vreugd en blijdschap uwe uitnoodiging

om herwaarts te komen aan.'

Over zichzelf zei hij:

'Al wat ik ben, zooals ik hier voor u sta, met mijn voor een zesti-

ger nog gezond gestel, met mijne ongebroken gezondheid, met een

hoofd dat denken, met een hand die schrijven, met een mond die

spreken kan, wat is het altegader anders dan Zijn gave en Zijn

werk? Hij, die mij schiep. Hij, die mij praedestineerde, Hij, die

mij van der jeugd af leidde. Hij, die mij zonder dat ik het van ver-

re ook maar vermoedde, ongemerkt tot deze positie bracht, om

voor Zijn heiligen Naam te mogen staan. Hij alleen was het die

mij ook den ingang schonk in uwe harten. Het is alles Zijn doen

geweest. En zelfs als gij mij vraagt of er dan toch achter alle gaven

en talent, niet ook een "ik" in den mensch schuilt, en of dan dat

" i k " niet de persoonlijkheid is, die alle gave aangloeien doet en

bezielt, dan luidt nóg mijn antwoord: ook dat "ik", ook die per-

soonlijkheid is niet uit mij, maar alleen door God mij geschonken.

En omdat gijzelve uw feest met dien toon hebt ingezet, en ik in

die stemming dezen avond onder ulieden mag verkeeren, daarom

open ik de armen en roep het u toe: werpt vrij uw kransen en uw

kronen herwaarts, mits gij mij maar toestaat, zelf alle glans en

glorie terugwijzend, diep eerbiedig neder te werpen aan den voet

van den Troon van het Lam. En zoo nu voel ik u als instrumenten

in Zijne hand, dank te zeggen voor dezen schoonen avond, voor

uw opkomen uit alle provinciën in ons vaderland, voor de man-

nen, die in den politieken strijd gehard zijn, maar ook de vrouwen

die onder dien strijd de kracht in het gebed verstonden, om na

dien strijd den man, als hij met wonden overdekt uit den slag we-

derkeerde, door den balsem der liefde het schrijnen dier wonden

te verzachten.'

Was dit geen mensvergoding?

Volgens Kuyper en zijn volgelingen niet.

219

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen