Van weledelgeboren tot aktivistens. Dertig jaar V.S.G.V.U. Merlijn 1957-1987. - pagina 89

"De reden waarom ik aktief ben geworden, hoewel je in die tijd

eigenlijk nog niet van aktivisten kunt spreken, is eigenlijk vrij

banaal. Toen ik op de V.U. aankwam bleek er een exkursie naar Enge-

land te zijn, waar nog plaatsen open waren. Het leek me wel leuk om mee

te gaan en binnen de kortste keren kende ik iedereen en rolde zo de

V.S.G.V.U. binnen."

Dit was de tijd dat iedere student nog automatisch lid was. De

kontributie werd van het inschrijfgeld afgehouden. "In mijn eerste

studiejaren waren er denk ik zo'n 100 leden waarvan er een stuk of

20 regelmatig de vergaderingen volgden. In die tijd was de V.S.G.V.U.

geen belangenbehartigingsvereniging. Je kwam daar voor de gezelligheid

en voor de twee a drie lezingen per jaar. Daar kwamen dan zo'n 40

mensen luisteren naar hoogleraren van buiten de V.U. die daar over

een bepaald onderwerp spraken. De aktiviteiten van de V.S.G.V.U. ble-

ven toen beperkt tot het organiseren van deze samenkomsten. Daarnaast

was er eens per jaar een borrel waar we steeds probeerden, tevergeefs

overigens, hoogleraren heen te lokken, en één maal per jaar was er

een soort huishoudelijke vergadering waarbij een nieuw bestuur benoemd

werd. En natuurlijk de exkursies, eens in de zes è zeven jaar naar het

buitenland, wat kleinere binnenlandse exkursies en het jaarlijkse

voetbaltoernooi. Op een gegeven moment zijn er ook disputen binnen de

V.S.G.V.U. gekomen, studiegroepjes van vijf tot tien personen, die

over onderwerpen spraken waar in de studie nooit aandacht aan werd

besteed."

Dit waren de eerste tekenen van passief verzet van studentzijde

tegen de gang van zaken op de fakulteit. De onvrede met het studie-

programma en de manier waarop kolleges gegeven en tentamens afgeno-

men werden uitten zich eind jaren 60 nog nauwelijks op de V.U, "Ik

heb het eens meegemaakt dat ik tijdens een kollege opstond en tegen

de docent zei: ik ga ekonomisch sociale geschiedenis als hoofdvak

doen. Waarom moet ik dan nog paleografie doen in mijn doktoraalfase?

Aan een vak als ekonomie zou ik veel meer hebben. Na het kollege werd

ik teruggeroepen bij de docent en iedereen dacht toen: nou zwaait er

wat voor hem, die is brutaal geweest. Dat was toen de stemming, het was

toen absoluut ongehoord dat je zoiets deed. De professor bleek het toen

overigens roerend met mij eens te zijn en was blij dat hij eindelijk

eens iets van een student hoorde. Als student liet je alles maar over

je komen. De kolleges konden nog zo stomvervelend zijn! Niemand die ooit

87

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen