De Vrije Universiteit na Kuyper - pagina 186

van de bruid van den drieëenigen God, en tot de groote apo-dosis, de

groote weder-heenleiding tot God van al het zijne.

In het leven van de drie personen is God bewogen in zichzelf, gaat Hij

uit van, en keert weder tot zichzelf; de drieéenheid beteekent, dat Hij

in hoogste vrijheid en zelfkennis zich om en uit en tot zichzelf beweegt.

Nu, een halve eeuw later, is een op die wijze intellectualistisch

theologiseren niet meer mogelijk, omdat één van de weinige

zekerheden van ons bestaat uit de zekerheid dat we op die wijze te

veel over God zeggen. Maar in 1934 werd dit ijdel-spreken over

God nog aanvaard als een logisch doordenken van de gegevens uit

Schrift en belijdenis. In die vrederaad zien we bij Schilder dus

zowel een interne relatie tussen de drie Personen van de Drieëen-

heid alsook een besluitvorming over de geschiedenis, waarin de

wereld behouden moet worden en de kerk als bruid van God

toebereid. In zijn boek over de hemel sprak Schilder niet over de

hel, en in zijn boek over de hel niet over de vrederaad. Maar wel

leerde hij dat God de mogelijkheid van de hel heeft geschapen en

de werkelijkheid ervan heeft gewild, zodat na het einde van de

geschiedenis hemel en hel voortbestaan in 'de eeuwigheid'. Er was

in Schilders theologie het element van een eeuwig evenwicht tussen

verkiezing en verwerping, tussen hemel en hel. De paradox van het

kwaad in de goede schepping werd een evenwicht van 'ja' en 'nee'

in de vrederaad.

Van deze fundamentele problematiek van het Calvinisme had

Hepp schamper opgemerkt: het epigonisme kan niet en-en maar wil

öf-öf. Zelf koos Hepp voor het en-en van de synthese. Schilder

grondde echter de keuze öf-öf in de predestinatie als de dialectiek

van ja-en-nee bionen de goddelijke Drieéenheid. Met dialectiek

bedoel ik hier het door Schilder voorgestelde ja èn nee tegelijk

zeggen door God, zijn concept-van-eeuwigheid-der-schepping-in-de-

tijd, namelijk van de verkiezing en verwerping van de goed

geschapen en in zonde gevallen schepping.

Met deze paradox haalde Schilder de geschiedenis te voorschijn

uit de vrederaad van God, waarin de geschiedenis ook weer

terugkeerde. Want Wat is de Hemel? is vooral een filosofisch-

theologisch boek over de tijd en de geschiedenis. Anders dan

Dooyeweerd verbond Schilder de geschiedenis niet met een wets-

kring, maar met de tijd zelf. Geschiedenis en tijd gaan bij Schilder

samen van de eerste scheppingsdag tot het laatste punt des tijds.

180

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen