Geheugen van de VU cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van Geheugen van de VU te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van Geheugen van de VU.

Bekijk het origineel

De Vrije Universiteit na Kuyper - pagina 206

Bekijk het origineel

+ Meer informatie

De Vrije Universiteit na Kuyper - pagina 206

De Vrije Universiteit van 1905 tot 1955, een halve eeuw geestesgeschiedenis van een civitas academica.

2 minuten leestijd

De strijd over de ziel bracht dus verwijdering tussen de VU-

hoogleraren Waterink en VoUenhoven en een toenadering tussen

Vollenhoven van de VU en Schilder van 'Kampen'.

Tijdens het CS.B.-congres was het conflict in de redactie van

De Reformatie al gesteld. In een nota over dat conflict voor het

'consortium' van De Reformatie schreef Schilder: 'Het lijkt mij b.v.

een onevenwichtige positie, wanneer in denzelfden tijd Prof.

Waterink prof. Vollenhoven als gevaarlijk afwijst in de pers en

tegelijkertijd den Barthiaan in Nederland als Gereformeerd in

ruimere zin wordt aangediend en dat door denzelfden man.'

Schilder had aan het redactiehd niets in de weg gelegd om tegen

Vollenhoven te schrijven, maar nu had Waterink zich openlijk tegen

zijn kritiek op het Calvinistencongres gekeerd, door in het comité te

gaan zitten dat dat congres voorbereidde.

Toen het conflict door de uitgever op 27 december 1934 in feite

ten gunste van Schilder werd besUst, moest deze nieuwe medewer-

kers zoeken. C. Veenhof hielp hem daarbij. Maar Schilder schreef

er meteen aan Veenhof bij: 'Je denkt bij het noemen van namen

ook aan mijn eigenaardige positie van ongekendheid inzake

specifieke Vollenhoviana. Ik wil niet graag oneenigheid hebben

straks.'

Schilder wist niet wat hij van de ziel moest denken, ook al

ontving hij van Veenhof alle dictaten van Vollenhoven. Hij begreep

Vollenhoven niet goed. Vandaar dat hij het volgende op 5 februari

1935 aan Veenhof schreef:

Natuurlijk zou ik het zeer pijnlijk vinden als er een artikel zou worden

geweigerd, hetgeen natuurlijk nog scherper situatie geven zou wanneer het

door één man wordt geweigerd dan wanneer het door drie gebeurde.

Natuurlijk zijn er ook legio artikelen mogelijk van V. zelf, die met grooten

dank te accepteeren zouden zijn. Het is maar de vraag of de mogelijkheid

bestaat zich los te maken van een bepaald gedachten-schema dat nog niet

mij persoonlijk in alle opzichten duidelijk is of aanvaardbaar lijkt. Ik

betwijfel of iemand van zoo scherpe denkkracht en van zoo bewuste

zelfbinding aan eigen grondgedachten als V. is, in staat is zoo betrekkelijk

neutraal te zijn tegenover die eigen grondgedachten.

Ik zou je raden willen aan V. geen direct verzoek te doen inzake dat

medewerkerschap. Zooals je weet blijft hij automatisch staan wanneer het

gaat naar mijn plan. En mocht hij te eeniger tijd eigener beweging aan het

schrijven willen gaan, wat hij naar ik hoorde (in der tijd van je zelf)

vroeger nooit gewild heeft, dan kunnen wij altijd nog zien hoe zich de

200

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van donderdag 1 januari 1987

Publicaties VU-geschiedenis | 460 Pagina's

De Vrije Universiteit na Kuyper - pagina 206

Bekijk de hele uitgave van donderdag 1 januari 1987

Publicaties VU-geschiedenis | 460 Pagina's