De Vrije Universiteit na Kuyper - pagina 262

Dat 's menschen "ziel" in den Schriftuurlyken zin van rehgieus centrum

van het bestaan, eerst in den hemel, een wezenlyk boven-tydelyk

bestaan zou hebben, is m.i. een van de vele apodictische beweringen

van myn geachten ambtgenoot, die dringend om nadere argumentatie

vragen. Kan hy my uit de Schrift aantoonen, dat het menschelyk hart in

dit leven niet slechts in zyn tydelyke uitingen, maar ook in zyn eigen

karakter als religieus centrum, aan den tyd is onderworpen, dan zal ik

myn tegenwoordige opvatting ter zake onmiddellyk herzien. Want ik

heb my allerminst vastgelegd op dit punt.

Ik vrees echter zeer, dat dit bewys hem moeilyk zal vallen. In de door

my aangevoerde tekst Prediker 3:11 vindt myn hooggeachte ambtgenoot

geen argument voor de boven-tydelykheid van het hart. En ik geef hem

zonder voorbehoud toe, dat het aanhalen van één tekst nog geen

"Schriftbewys" mag heeten (als hoedanig het ook geenszins was

bedoeld!). Het kan inderdaad zyn, ofschoon het my in alle

bescheidenheid wil voorkomen, dat het woord "hart" hier moeilyk een

anderen zin kan hebben dan het "religieus levenscentrum".

Naar myn bescheiden meening behoort echter in het licht van de

geheele Schriftopenbaring i.z. de menschelyke natuur juist het bezitten

van een boven-tydelyken levenswortel, by gelyktydige onderworpenheid

van alle aardsche uitingen daarvan aan den tyd, mede tot het wezen van

den mensch, tot het "beeld Gods" in hem, waardoor hy maar niet

relatief, maar radicaal boven alle tydelyke dingen uitgaat. En zoo versta

ik ook Prediker 3:11. (Noot: Dit sluit natuurlyk allerminst uit, dat in 's

menschen hart een actueel gebeuren, als bv. zondeval en wedergeboorte

plaats grypt, en evenmin, dat het hart, evenals het lichaam geschapen is,

en dus niet van eeuwigheid bestaat.)

Ware inderdaad ook 's menschen hart een "tydelyk ding" onder andere

tydelyke dingen, dan zou dit hart ook bezwaarlyk van het boven-

tydelyke weet kunnen hebben. Om religieus besef te hebben van de

eeuwigheid moet men er in het diepst van zyn wezen deel aan hebben.

(Noot: Ik behoef natuurlyk myn collega niet nogmaals uitdrukkelyk te

zeggen, dat het hier niet gaat over "aeternitas", welke slechts aan God

toe komt, maar over het creatuurlyk aevum, de geschapen boven-

tydelykheid, al blyft ook ons denken steeds aan den tyd onderworpen.)

Dit geldt volstrekt niet alleen van de geloovigen, gelyk myn ambtgenoot

myn opvatting blykbaar tracht te interpreteeren, maar van ieder mensch

als zoodanig. Het eeuwigheidsbesef uit zich in den afval van God slechts

in afgodische richting. Men gaat zichzelve, d.i. het boventydelyk centrum

van zyn bestaan, tegelyk met zyn God, in het tydelyke zoeken. Zoo bv.

Aristoteles in zyn leer van den onsterfelyken en boven-tydelyken

substantieelen vorm des menschen (de "rede"). Ik heb dit punt uitvoerig

uiteengezet in Boek I, Dl. I van myn werk.

Er is dus geen sprake van, dat de W.d.W., gelyk myn ambtgenoot op

pag. 13 (bovenaan) van zyn nota suggereert, om consequent te zyn,

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen