Van weledelgeboren tot aktivistens. Dertig jaar V.S.G.V.U. Merlijn 1957-1987. - pagina 83

tijd. Niemand glimlachte als 'ie weer eens een brief op de deurmat vond,

gericht aan 'de weledelgeboren heer/mejuffrouw ...'. Dat hoorde erbij.

Het was een spelletje, maar zo serieus gespeeld dat het echt menens werd."

De V,S.G,V,U, was dus voornamelijk bezig met lezingen* exkursies en

representatie. "Bij zo'n lezing was soms een hoogleraar aanwezig, heel

spannend. Eén van de eerste keren dat ik een lezing bijwoonde zat pro-

fessor Smitskamp er ook en toen moest ik wel even wat wegslikken. Dan

voelde je je toch wel geremd; hij was de leraar, jij de student. Maar

vervolgens ging ik schrap zitten want er was een hoogleraar uit Utrecht

en ik verwachtte een vonkende diskussie. De heren spraken echter heel

minzaam met elkaar, Smitskamp liet ons de ruimte om te reageren en

dat was dan ook weer zo eng want tijdens de kolleges diskussieerden we

heel weinig, Werkkolleges waarin je als student een aktief aandeel

had waren iets heel nieuws. Wieringa was volgens mij één van de eersten

die dat wel eens deed. Zo'n kollege heette dan een colloqium en dat

was vrijwillig, in de avonduren. Bij andere kolleges zat je gewoon te

luisteren en op te schrijven wat er werd verteld. Iemand die zich erg

vrij voelde stond wel eens op om een vraag te stellen maar verder wa-

ren de kolleges toch 'one way traffic'. Voor zover je diskussieer-er-

varing opdeed was dat in het Gorps."

In die tijd kwam er langzaam maar zeker iets van een studentenbewe-

ging tot stand. "Tegelijk met mij was er wel een andere jongen aange-

komen die erg ging ijveren voor een studentenvakbond, de S.V.B. Dat was

meer een belangenvereniging. Ze hadden kritiek op bepaalde studieon-

derdelen en ik herinner mij nog hoe ik me daar, als beginnend gouver-

neur, over verbaasde. Ik was altijd goeiig meegelopen in dat gangetje

van volgehouden spel en bij de S.V.B, schopten ze daar juist enorm te-

genaan. Zij waren niet bij het corps, ze waren erg nuchter en hadden

een veel vrijere kijk op studeren. Eind jaren zestig maakten ze zich

wel voelbaar in de V.S.G.V.U., maar dat waren mijn nadagen."

Tussen de staf en de studenten gaapte een wijde kloof, "We hadden

praktisch geen staf, uitsluitend hoogleraren. Dat waren er vier, meen

ik. Verder alleen studenten, en tussen beide groepen was er nauwelijks

kontakt. Daarom was de komst van Cees van Leeuwen, als medewerker van

de vakgroep geschiedenis, zo bijzonder. Daarbij kende ik hem goed uit

mijn corpsdispuut, dus was hij voor mij een soort 'stepping stone'

naar de hoog verheven hoogleraren. Dat waren beminnelijke lieden, maar

ze hadden niet de gave om met jongelui om te gaan. Die omgang werd ook

81

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen