Dr. Abraham Kuyper en de Vrije Universiteit - pagina 213

teuren. Zij wilden via de jaarvergadering van de Vereniging een onder-

zoekscommissie naar Lohmans onderwijs in het leven roepen. De be-

doeling daarvan was duidelijk: Lohman moest zich onderwerpen of de

VU verlaten.

Als voorzitter van die commissie, dacht Kuyper aan prof. Bavinck.

Hij roemde het pas verschenen eerste deel van de Dogmatiek van Ba-

vinck in De Heraut. Toen Bavinck daarvoor bedankte, vroeg Kuyper

hem voorzitter van de nog te vormen commissie te willen worden. Hij

moest zich, vond Bavinck zelf, dan wel eerst als lid opgeven, want hij

was niet meer dan donateur van de VU. Bavinck schreef op 20 juni 1895

aan Kuyper terug:

'Zij, die zulk eene Commissie voorstellen, moeten scherp en dui-

delijk de bedenkingen formuleeren, die tegen den heer L. bepaal-

delijk tegen zijn onderwijs worden ingebracht. De moeilijkheid

ligt denkelijk juist daarin dat er op geen enkel concreet punt dui-

delijk aanwijsbare afwijking is van onze belijdenisschriften, en

dat toch de geest en strekking van het onderwijs niet calvinistisch

is. Ik begrijp daarom, dat de Commissie eene zware taak zal krij-

gen.'

Kuyper kon tevreden zijn. Bavinck, die als een onkreukbaar man be-

kend stond, wilde wel voorzitter van de commissie worden. En Bavinck

was het met hem eens, dat het onderwijs van Lohman niet calvinistisch

genoeg was.

Hovy, die erop vertrouwde dat Kuyper ter wille van de VU verzoening

nastreefde, vroeg hem daarom als voorzitter van de jaarvergadering op

te treden. Deze vergadering vond plaats in hotel De Seinpost te Scheve-

ningen. De organisatie van de 35 leden, die in overleg met Kuyper en

Rutgers hun bezwaren zouden inbrengen, had aanleiding gegeven tot ge-

ruchten en daardoor ook tot een zeer grote opkomst.

Leden zoals Lohman en Hovy, die onwetend waren van de concrete

plannen, werden verrast door de drukte. Kuyper had de leiding en sprak

het openingswoord. De slotzin daarvan toonde hem als de geloofsheld

in de aanval:

'En dan moge het wezen, dat we geen mannen meer hebben voor

onze katheders; dat de arbeid onzer hoogleeraren liegen zou; geen

student meer in onze collegezalen werd gevonden; er geen

muntstuk meer ware in den buidel; — ook dan nog zal ik in den

Heere van vreugde opspringen; ik zal mij verheugen in den God

mijns heils.'

207

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen