De Vrije Universiteit na Kuyper - pagina 223

De kerken kwamen bijeen in vele classes door naar hun classis alle

predikanten en evenveel ouderlingen af te vaardigen. Een classis

bestond dus uit een aantal kerken in een beperkt gebied. Alle

classes in een provincie of een deel daarvan kwamen bijeen in een

particuliere synode door afvaardiging van evenveel predikanten als

ouderlingen. En deze particuliere synodes zonden weer elk twee

predikanten en twee ouderlingen naar de generale synode, die

gewoonlijk eens in de drie jaren enkele weken vergaderde. Deze

getrapte vertegenwoordiging leidde ertoe dat de synode meestal uit

oudere predikanten en ouderlingen bestond. De theologische

hoogleraren van de VU en de School der Kerken te Kampen waren

allen als zodanig adviseur van de synode. Zij hadden een pre-

adviserende stem en voerden vaak het woord vóór de leden zelf

hun oordeel of stem gaven. Tot de commissies van de synode

behoorden steeds enkele van deze adviseurs. Hun invloed was

daardoor zeer groot. Waterink behoorde tot de adviseurs, VoUen-

hoven niet. Schilder was als predikant nooit synodelid geweest en

kwam daar in 1936 voor het eerst.

Op de Synode van Amsterdam werd het voorstel van Polman en

Van der Vegt in handen gesteld van Commissie I om een beslissing

voor te bereiden. Van die commissie van synodeleden: vijf

predikanten, waaronder Polman, en zes ouderlingen, waren de

hoogleraren Greijdanus, Grosheide en Hepp de adviseurs. Hepp

rapporteerde op 9 september namens de meerderheid, want er was

meteen ook een minderheid, Greijdanus stelde namens die

minderheid voor om niet op het voorstel-Polman in te gaan, omdat

er geen concrete klachten waren ingebracht. Het was namelijk

gebruik dat een synode zich niet bezighield met zaken die niet

concreet waren en die niet in de kerkeUjke weg aan de orde waren

gesteld. Vele stukken werden op die wijze snel en formeel

afgehandeld. Greijdanus oordeelde dat als die klachten alsnog

concreet werden genoemd, dat ze dan via de kerkeraden, classes en

particuUere synodes aan de orde moesten komen. Hepp echter

stelde namens de meerderheid der commissie voor om zeven

deputaten te benoemen om de 'hangende leergeschillen' te toetsen

aan Schrift en belijdenis. De onderwerpen waarover die 'hangende

leergeschillen' gingen, had Polman aangegeven en daarover zou

Hepp in de komende delen van de serie Dreigende Deformatie

217

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen