Van weledelgeboren tot aktivistens. Dertig jaar V.S.G.V.U. Merlijn 1957-1987. - pagina 91

zei, ik wil dit of dat. Iedereen zat passief te schrijven en te wachten

op het tentamen."

De revolutionaire stemming^ die sinds 1968 in de lucht hing en zich

in universitair Nederland het eerst in Tilburg uitte en later over-

sloeg naar Amsterdam (Maagdenhuisbezetting), kwam bij de V.S.G.V,U,

betrekkelijk geruisloos naar buiten* "Er bestonden eigenlijk binnen

de V.S.G.V.U. twee stromingen. Aanvankelijk was er een klein groepje

mensen, waar ik zelf bij hoorde, dat het ingesukkelde zooitje op de

V.U. beu was en mee wilde doen met de demokratisering. Daarnaast was

er het bestuur, en met hen een grote groep leden, die het allemaal

niet zo nodig vonden. Ons probleem was toen dat de V.S.G.V.U. zoals

die toen funktioneerde, niet het juiste orgaan was om dit soort initia-

tieven uit te werken. Domweg omdat er bijvoorbeeld geen vergadering

bestond zonder een spreker. Toen ik het jaar daarop voorzitter werd

heb ik dat klubje mensen gewoon meegenomen en vanaf dat moment was de

V.S.G.V.U. wél aktief bezig met demokratisering. Het karakter van de

vereniging veranderde daarmee drastisch en de V.S.G.V.U. werd van

gezelligheidsvereniging een 'universiteitspolitieke' vereniging, waar

men zich bezig ging houden met een nieuw studieprogramma, andere kol-

legevormen, andere vakken en inspraakmogelijkheden.

Wat we gek vonden was dat we geen Kontemporaine geschiedenis hadden.

Op dat moment gaf de hoogleraar Smitskamp nieuwe tijd: van 1500 tot

heden. Daarin werd echter zo weinig aandacht besteed aan de twintigste

eeuw dat we vonden dat er een splitsing moest komen. Na het overlij-

den van Smitskamp bleek dit zonder problemen door de studieraad aan-

vaard te worden." Niet-westerse geschiedenis lag veel moeilijker * "We

hebben N.W.G. als apart vak geïntroduceerd, maar hier waren veel staf-

leden erg op tegen. Zij vonden dit geen volwaardig vak en er is zelfs

nog over gestemd in de studieraad. Later hebben we ook ekonomie en sta-

tistiek in het studieprogramma weten te krijgen. Dat ging eigenlijk ook

vrij gemakkelijk. Wijlen professor Jan de Jonge vond het ook belang-

rijke vakken en was onmiddelijk bereid er kolleges over te geven."

De relatie met de staf liet overigens nogal eens te wensen over,

"De hoogleraren waren in die tijd allemaal minstens 55 jaar oud en

daar had je moeilijk kontakt mee. Dit bleef eigenlijk ook na de demo-

kratisering wel zo. Daarnaast trad er, ook later, een zekere polari-

satie op. Er waren stafleden die het maar niets vonden, die 'radlka-

linski's'. Maar toch is de situatie hier nooit zo konfliktueus geweest

89

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen