Dr. Abraham Kuyper en de Vrije Universiteit - pagina 129

vend is, deze mijne meening heb ik dikwerf geuit, altijd zóó dat

ik van alle beschuldigers achter Uwen rug mij trachtte vrij te hou-

den. Ik heb dat aan mijn zoon, zoover ik weet (want ik herinner

mij de bewoordingen niet) niet krasser gezegd dan aan anderen.

Ik moet daarbij blijven.

Dat No. 2 desniettemin bestaat, is een van die vele zonderlinge

en pijnlijke raadselen van 't menschelijk hart, waaromtrent het

mij niet voegt, te oordeelen. Hem schreef ik om mijn leedwezen

over den dood zijns beminden Vader te betuigen, evenzeer

oprecht. Gij wilt, zoo zie ik uit Uwen heden ontvangen brief, de-

zen laatsten band niet meer, en noemt dit, dat ik hem verbreek.

Dit laatste is onjuist. Maar ik mag er mij niet door laten influen-

ceeren. Ik zal U gansch evenzoo blijven beoordeelen en behande-

len, als vroeger.

Dat is: Op Uwe openbare bestrijding, wegens de opinie die ik

over U als publicist heb, niet antwoorden, en alleen als gij een

rechtstreekse vraag tot mij richt, het antwoord geven dat de be-

hoorlijke achting (dien men ook, als men zijn eigen zondig hart

kent, den oneerlijke gevoelt schuldig te zijn) vordert.

En voorts, den broeder blijven liefhebben ook al meent hij dat

dit met het eerste niet samengaat /'moeielijk is het zeker, doch het

is noodig.V en al meent hij dus, te moeten afbreken.

Met dezelfde besliste beoordeeling van den publicist, als welke

gij sedert jaren van mij kent, en met hetzelfde gevoel voor \], als

waarmee ik jaren geleden in Uw binnenkamer met U Gods aange-

zicht zocht, en het in de mijne voor U blijf doen, teeken ik nu

Uwen broeder J.H. Gunning Jr. 's Hage 18 Dec. 1882.'

Op diezelfde dinsdag, 18 december, begroef Kuyper zijn vader en hield

Gunning zijn inaugurele oratie. In die rede werd de VU niet genoemd,

maar de synode blokkeerde door de afspraak bij het instellen van deze

leerstoel wel de kerkelijke vooruitzichten van de VU-studenten.

Kuypers vader was bang om levend begraven te worden. Daarom was

de begrafenis een week uitgesteld. Kuyper zei bij het graf, dat hij 'den

reuk des doods in zijn neus opgevangen en geroken had'. Toen hij oud

was geworden en hardhorend, schreef hij aan een vriend: 'En dan die

bange schim van mijn vader, die op mijn leeftijd reeds stokdoof en

daarbij stekeblind was.' Zo zag Kuyper in die jaren voor de Doleantie,

ook de synode: in geestelijke zaken stokdoof en stekeblind.

Kuyper wilde de door Gunning gesignaleerde oneerlijkheid bewezen

hebben. Toen Gunning echter over onbewuste oneerlijkheid begon,

moest deze het inmiddels publiek geworden steekspel wel verliezen. Het

125

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen