Dr. Abraham Kuyper en de Vrije Universiteit - pagina 223

Op 30 augustus 1896 schreef de jurist Lohman nog een pittige brief

aan curatoren over zijn positie.

Hoofdzaak vond hij de volgende vraagstelling:

'In de vierde plaats veroorloof ik mij te vragen, aan welk artikel

der Statuten of der Instructie Curatoren het recht ontkenen een

hoogleeraar een methode van onderwijs voor te schrijven? en met

welk recht de gezamentlijke hoogleeraren bij meerderheid van

stemmen zulk een methode voor elk speciaal vak mogen vaststel-

len?'

Pas toen uit de ontwijkende antwoorden, vergezeld van een dreiging met

ontslag, bleek dat op Lohman juridisch niets was aan te merken, vroeg

hij ontslag en publiceerde hij de gevoerde correspondentie. Lohman

concludeerde:

'Had ik de zaak voor den wereldlijken rechter willen brengen, dan

zou, geloof ik, de vraag welke zijde contractsbreuk bestaat niet in

mijn nadeel zijn beslist.'

Lohman kreeg het gevraagde ontslag eervol.

De zoon van Lohman had al eerder ontslag genomen toen hij een an-

dere betrekking kon krijgen. Na Lohman namen ook mr. A.W. van

Beeck Calkoen als curator en W. Hovy als president-directeur hun ont-

slag.

De Vrije Universiteit telde nu nog maar vijf hoogleraren voor drie fa-

culteiten: Kuyper, Rutgers, Geesink, Woltjer en Fabius.

Wat te denken van Fabius?

Hij was ook aangevallen door de leerlingen van Kuyper. Ook hij was

een leerling van Groen. Maar theologisch volgde hij Kuyper en Lohman

was behalve collega, ook concurrent. Hij was rector toen de vergadering

op 'Seinpost' werd gehouden. Hij was er spreker en nam niet deel aan

de demonstratie tegen Lohman. Op de dies sprak hij over 'Zonde en

recht', maar niet concreet.

Toen de vergadering te Leeuwarden werd gehouden, was hij ziek. Bij

de opening der lessen in september 1896, toen Lohman ontslag nam,

sprak hij zeer verwarrend over de gereformeerde beginselen. Hij viel

daarbij Gratama, de leermeester van Lohman, aan.

Hij gebruikte bij zijn lessen steeds Groens Proeve over de middelen

waardoor de waarheid wordt gekend en gestaafd, zodat hij de methodo-

logie van de senaat resoluut had moeten afwijzen. Want de senaat had

daarin niet Groen, maar Scholten gevolgd.

217

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen