De Vrije Universiteit na Kuyper - pagina 343

kleinen kring, die bij de andere groep alleen een gesloten oor zou

vinden.'

Van 't Veer schreef over de bijeenkomst: 'Hoofddoel toch was

ons te bewegen straks zóó te handelen, dat, al vielen er enkele

slachtoffers, de weg voor ons open bleef in de Geref. Kerken te

blijven werken. Dit moest tot eiken prijs worden bereikt. Het conflict

was vijf jaar te vroeg gekomen, maar de tijd werkte voor ons.'

Dr. M. van 't Veer, predikant van Amsterdam-Centrum, was op

3 juli 1942 bij Waterink gepromoveerd op Catechese en catechetische

stof bij Calvijn. Dam was rector van het Gereformeerd Gymnasium

te Kampen, en hij behoorde tot de Trouw-groep in het actieve

verzet. Van 't Veer en Dam schreven aan Vollenhoven uitvoerig

waarom zij zijn standpunt niet konden delen.

Dam vond dat het standpunt van rustig-doorwerken en de

synode-laten-praten tot innerüjke verscheurdheid en gerechtvaardigd

wantrouwen zou leiden. Van 't Veer had als predikant grotere

bezwaren: 'Wanneer er een situatie intreedt, waarbij een deel van

de ambtsdragers de synode maar laat praten en feitelijk tegen haar

leeruitspraken ingaat zonder dit open en eerlijk zijn kerkeraad (c.q.

ook de synode) mee te deelen, is de kerkelijke trouw geschonden

en in feite de eenheid gebroken. Dat is kerkontbinding van de

ergste soort.'

Van 't Veer stierf plotseling op 17 augustus 1944, nadat hij op

12 augustus nog in Den Haag een rede had gehouden. Dam ging in

september 1944 op verzoek van Bruins Slot de redactie van Trouw

in de noordelijke provincies waarnemen. 'Dam was de meest

volkomen verzetsman, die denkbaar was', schreef Bruins Slot over

hem. 'Ik zou niet weten, welke tak van verzet hij niet beoefend

heeft.' Op 10 april 1945 werd hij gefusilleerd. Schilder zou in het

eerste nummer van De Reformatie na de oorlog over hen schrijven:

'Met Dr. R.J. Dam, die zonder gerucht zich schaarde onder de drie

Kamper docenten, die de traditie van het verleden slechts in

vrijmaking van ongoddeUjke synodale beslissingen wisten te

bewaren, en met Dr. M.B. van 't Veer, dien velen reeds als den

vierden zich dachten, kon wel worden gesproken. Hun taal was

duideUjk als hun daad.'

Zo was de eenheid tussen de volgelingen van Schilder en

Greijdanus enerzijds en Vollenhoven en Dooyeweerd anderzijds al

wankel, toen de synode op 22 juni 1944 opnieuw vergaderde. Het

stuk van Vollenhoven en Dooyeweerd was binnengekomen, maar

337

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen