Geheugen van de VU cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van Geheugen van de VU te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van Geheugen van de VU.

Bekijk het origineel

De Vrije Universiteit na Kuyper - pagina 319

Bekijk het origineel

+ Meer informatie

De Vrije Universiteit na Kuyper - pagina 319

De Vrije Universiteit van 1905 tot 1955, een halve eeuw geestesgeschiedenis van een civitas academica.

2 minuten leestijd

gewenst. Ze waren niet uit de kerken opgekomen en ze bleken

achteraf, omdat er niemand veroordeeld werd, eigenlijk overbodig.

Twee wegen kon de synode nu inslaan: de synode sluiten en aan

het bereikte compromis een kans geven in de kerken, öf het

bereikte compromis als definitief besluit van de synode autoritair

aan de kerken opleggen.

De synode moest zich nog over de vele bij haar ingebrachte

bezwaren tegen de behandeling uitspreken. Nu ze de zaak

behandeld had, kon ze alleen maar die bezwaren afwijzen.

De classis Amersfoort had met klem geprotesteerd tegen de

behandeling in oorlogstijd. De synode vond dat protest onbehoor-

lijk. Omdat vele kerken tegen behandeling der meningsverschillen

een voorstel van de classis Almelo hadden overgenomen, sprak de

synode op voorstel van D. Nauta en G.M. den Hartogh ook haar

ernstige afkeuring uit over deze methode. 'Deze methode valt

immers te vergelijken met het indienen van een motie van wantrou-

wen in den arbeid der synode; een methode te bedenkelijker,

omdat de bedoelde kerken wel geacht moeten worden daarbij

veelal zonder genoegzame kennis van zaken geoordeeld te hebben.'

Dat laatste onderstreepte de synode door alle stukken over de

meningsverschillen in een geheim archief te deponeren. Zij zou de

besluiten met een Toelichting aan de kerken motiveren.

Uit de wijze waarop de synode de ingebrachte bezwaren afwees,

bleek dat ze de autoritaire weg insloeg. Het was veelzeggend dat de

synode zelf uitsprak, dat de kerken 'zonder genoegzame kennis van

zaken' waren gebleven.

De synode sloot daarop opnieuw provisorisch, met een zucht

van opluchting. De praeses F.C. Meyster zei: 'Bizonder danken wij

echter prof. Ridderbos! God deelt gaven uit naar Zijn vrijmacht en

maakt ze dienstbaar aan Zijn Kerk. Wetenschap en wijsheid gaan

niet altijd samen. Maar bij u, prof. Ridderbos, zijn ze gelukkig

vereenigd. Uw werk wordt door ons, menschen, zeer gewaardeerd.'

De assessor W.L. Milo zei tot slot tot de praeses: 'De Heilige

Geest wès thans onze eigenhjke praeses. Hij regeerde en leidde ons

en Hij gebruikte daarbij ons, menschen, als Zijn instrumenten. U,

waarde broeder praeses, heeft Hij verwaardigd, om voorzitter onder

Hem te zijn.'

De provisorische sluiting vond op 11 juni 1942 plaats. Op 29

juni volgde een conferentie van de oppositie te Amersfoort. Daar

gaven de synode-leden ds. S.J. Popma en A. Scholtens en ds. C.

313

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van donderdag 1 januari 1987

Publicaties VU-geschiedenis | 460 Pagina's

De Vrije Universiteit na Kuyper - pagina 319

Bekijk de hele uitgave van donderdag 1 januari 1987

Publicaties VU-geschiedenis | 460 Pagina's