Bijzondere studenten - pagina 126

bijeenhalen van vrouwen in. Het is zeker niet zo, dat onze mannelijke medebestuur-

ders zo vrouwvriendelijk waren. Ze hadden gewoon massa's theoretische verhalen als

argument waarom een vrouw die zij zagen zitten met hen het bed in moest. Op de

VU was die situatie een beetje dubbel. Enerzijds had je een vrij sterke kampagne

nodig voor vrijere sexuele opvattingen. Dat was een belang. De pil en kondooms

moesten toegankelijk zijn. De direkte oorzaak dat er toen een voorlichtingsbrochure

moest komen was, dat elke keer na de Dies-feesten in november de wachtkamers bij

de studentenartsen vol zaten met zwangere vrouwen. Daar moest iets aan gedaan

worden. Anderzijds moest het idee dat vrouwen vrij beschikbaar moesten komen

teruggewezen worden. Ik vond dat een gekompliceerde situatie, ook voor mezelf. Er

is dan een koalitie met de mannelijke studenten tegen de patriarchale opwellingen

van het CvD en aan de andere kant kon je je medestudenten hun patriarchale

opwellingen niet laten botvieren. Ik heb nog steeds het idee, dat veel mannelijke

studenten uit die periode nog steeds geen benul hebben hoe de positie van vrouwen

in de SRVU toen was."

Een laatste ooggetuige is Margreet Onrust. Vanaf 1971 studeerde ze Nederlands,

ze zat in de eerste PKV-fraktie (1973/74) en verzette veel werk in Phareta. Over de

roerige decembermaand van 1973, toen het CvB tot drie keer toe de politie tegen

bezetters inzette: "In december 1973 heeft het College van Bestuur de Universiteits-

raad bedrogen. Ik zat toen zelf in de UR. Wij zaten nog driftig te vergaderen over

koalitie zus en koalitie zo. Maar toen had Van Nes de politie al gebeld. Dat was een

foutje in de regie, want ze hadden gepland dat de UR eerder afgelopen zou zijn.

Maar wij, de PKV, hadden de TAS en een aantal Verenigingsmensen goed bij de

kladden en waren nog aan het diskussiëren. Ik zie nog Ton Huizer binnenstormen

met drie agenten op zijn nek. Die werd voor onze ogen in elkaar getimmerd en

weer uit de UR-zaal gesleept. "De politie staat voor de deur/" riep hij, terwijl zijn

leren jasje aan stukken werd gescheurd. Dat was voor ons echt ongelooflijk. Ik

herinner me dat ik later de band van de UR heb teruggeluisterd, omdat ik gewoon

een aantal minuten in mijn geheugen kwijt was. Ik weet nog dat Victor Rutgers aan

Van Nes vroeg: "Is dit waar?". Toen zei Van Nes: "Ik dacht het wel." Eén van onze

mensen begon gewoon te huilen van woede. Toen zijn we allemaal weggelopen.

Diepenhorst die hield toen de deur voor ons open, met zó'n grijns. Het is maar

goed, dat hij toen niks gezegd heeft, want anders had ik hem een draai om zijn

oren gegeven! Voor mij en velen met mij was dit een dramatisch moment. Juist ook

omdat de staf en de pers achter ons stonden. Volkskrant-5(M/c/cen met als kop: "Dit

had nooit mogen gebeuren"...."41

V2A

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen