Bijzondere studenten - pagina 122

uiterste mogelijkheid om de belangen van de studenten te verdedigen is inderdaad...

bezetting."'^'^

De konklusie die de schrijvers van de SRVU-nota trekken en dus het resultaat van

de 'bezinning' waartoe het CvB opriep, is dat de SRVU best van het middel bezet-

ting wü afzien, maar dan moet het CvB een beleid voeren waarin de belangen van

de studenten voldoende behartigd worden. De SRVU doet vier aanbevelingen:

- instelling van een regelmatig overleg tussen het CvB en de SRVU;

- een vast adviseurschap van een, door de UR te benoemen, student bij het CvB;

- openbaarheid vem het CoUege van Dekanen;

- afschaffing van het schorsings- of vernietigingsrecht ten aanzien van door (sub)-

fakulteitsraden genomen besluiten.^^

Het zal niemand verbazen, dat geen van deze vier aanbeveUngen door het CvB

overgenomen is.

Of het door de Nota Bezettingen en de daarin geuite dreigementen komt of

omdat de SRVU het nut van het middel niet meer ziet zitten, weet ik niet. In elk

geval duurt het tot december 1978 eer een geheel nieuwe generatie aktivisten het

middel bezetting weer uit de kast haalt.

Het gevecht over drie ronden overziende moet mijn konklusie luiden, dat het CvB

gewonnen heeft. Niet altijd even reglementair (een dienstbevel en poUtie-inzet

tijdens de UR zijn toch wel stoten onder de gordel) maar bij vlagen zeer slim

slaagt het College erin de studentenbeweging, die in februari 1972 een sterke

machtspositie Ujkt te hebben veroverd na de demokratiseringsakties, te isoleren en

V2m een geducht wapen te ontdoen.

Dat de studentenbeweging een nederlaag Ujdt is echter niet alleen de verdienste

van het CvB; de studentenbeweging kan ook zichzelf verwijten maken over de

gevolgde taktiek in de duizend-gulden-strijd:

- Het kontakt met staf en TAS, voorzichtig opgebouwd in de periode januari - april

1972, is daarna sterk verwaarloosd. De bondgenotenpohtiek van de Politieke

Vakbond gaat mijns inziens van een volstrekt foute premisse uit, namehjk "hoe

kunnen wij de staf gebruiken voor ons doel". En dat is meer een Machiavellis-

tische dan een socialistische opvatting van omgaan met bondgenoten. Het aange-

voerde exkuus van een konservatieve staf op een christehjke universiteit is wel

terecht, maar geen voldoende rechtvaardiging voor het zwakke optreden in de

duizend-gulden-strijd.

- Het optreden naar de eigen achterbjm toe is niet altijd even intelligent, en soms

doordrenkt van misplaatste voorhoede-pretenties. De neiging om op de SRVU-barak

en in de Beleidsraad de akties voor te struktureren neemt soms groteske vormen

aan, zoals we bij de orkestratie van de UR-vergadering van 6 februari 1973 gezien

hebben. Ook het optreden tijdens de Introduktie van eerstejaars, augustus 1973, is

een miskleun van jewelste geweest en getuigt van gebrek aan inlevingsvermogen in

de 'gewone' student: een SRVU-bestuursüd houdt daar een verhaal van een half

uur over het belang van de boykot, dat volledig over de hoofden van de eerste-

jaars heengaat:

"De SRVU ging er van uit, dat de aankomende eerstejaars voldoende teoretiese

voorkennis hadden om het fundamentele geouwehoer c.q. gelul van de SRVU

over de 1.000 piek gedurende meer dan een half uur aan te horen, zodat de

interesse met de minuut minder werd en de antipatie tegen de SRVU met de

minuut toenam."^^

- De reaktie op het kabinet-Den Uyl is dusdanig, dat grote aantallen in principe

welwillende studenten, met name uit de PPR-, D'66- en PvdA-hoek, wel vervreemd

moeten raken van de vakbond. Als SRVU-voorzitter Jeroen Saris stelt dat de

120

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen