Vrij van kerk, staat en... verleden - pagina 28

worden?' Dat motto lijkt mij niet alleen uitdagend. Het geeft naar mijn ervarmg

ook een herkenbaar gevoel weer: is het eigen karakter van de VU, ondanks de

activiteiten in dat kader, niet steeds meer het gouden - (grond)wettelijke -

stootrandje voor haar voortbestaan?; is de identiteit niet grotendeels naar de

parkeerhaventjes langs de weg van het wetenschappelijk bedrijf verwezen?;

wordt het 'bijzondere' in wezen niet 'profilerend' met bijvoorbeeld onderzoeks-

projecten mgevuld uit lijfsbehoud en overweegt de 'gewone' concurrentie?; is

het Bezinningscentrum niet toch een soort alibi?; wat merk je van het "bijzon-

dere' in het personeelsbeleid?; is de 'eigen aard' niet langzamerhand een zaak

van goedbedoelende enkelingen? De VU zal eindelijk moeten kiezen. Dat

schept niet alleen duidelijkheid. Het is ook eerlijk. Tien jaar geleden werd het

al eens door iemand gezegd tijdens de studiedag 'VU tussen twee VU-ren'. We

zijn nu weer tien jaar verder... Het is vijf voor twaalf. Opgaan en blinken als

'vrije' universiteit en tenslotte geleidelijk als vanzelf verzinken in het 'gewone'

zou naar mijn opvatting een slecht begin zijn van een andere toekomst. Zelfs al

zou de bestuurlijke passiviteit een verholen bewuste policy zijn, voortgekomen

uit de onmacht uit de schemertoestand te komen en beïnvloed door de 'no

nonsense'-golf van de jaren tachtig. Immers, gloort dan niet de toekomst van

de grootste universiteit van ons land: de 'rijksuniversiteit Amsterdam', voorheen

Universiteit van Amsterdam en Vrije Universiteit? Of gaat de VU eenvoudig-

weg op in haar belendende zuster na een felle concurrentie tussen wellicht nog

eens 'geprivatiseerde' instellingen naar Amerikaans model?

Ik denk dat de VU de 'bescheidenheid van de intentie' zou in de 'pretentie

van de intentie'. Ik zou het vooral op grond van mijn levensovertuiging

betreuren als de VU haar unieke 'meerwaarde' langzaamaan door passiviteit

prijsgeeft. Onder 'meerwaarde' versla ik een uit de brede christelijke traditie

voortspruitende, uitgesproken algemene aandacht voor religieus-ethische of

levensbeschouwelijke vraagstukken ter relativering van wetenschappelijk

positivisme, reductionisme, etc, en een daadwerkelijk 'aanwezig zijn' bij het

oplossen van menselijke nood (bijv. ontwikkelingssamenwerking). Ik denk dat

de VU momenteel nog een (laatste) kans heeft om als 'gewoon bijzondere'

universiteit door te gaan, om duidelijk naar voren te komen als een ruimden-

kende, cultuurkritische, christelijk-oecumenische universiteit. Dat vraagt een

actievere opstelling van het VU-bestuur. Dat zal veel meer sturend, stimule-

rend en voorwaardenscheppend moeten opereren, naar binnen en naar buiten

toe. Het is te gemakkelijk te zeggen dat het 'bijzondere' karakter de wervings-

kracht van de VU in de weg staat zonder de wijze waarop daarmee wordt

omgegaan te beoordelen. Zal een helder VU-imago bijvoorbeeld niet aantonen

of de VU werkelijk 'regionaliseert' voor studenten? De tijd staat niet stil. Ook

de secularisering (m.i. zich bevrijden uit verstarde, onbezielde belevingsvor-

men) heeft haar ondergrens, nl. wanneer nieuwe levensbeschouwelijke vormen

worden gevonden. Daarop zal de VU met initiatief moeten aansluiten.

26

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen