Vrij van kerk, staat en... verleden - pagina 43

wier discipline betrekkelijk weinig aanknopingspunten biedt, maar ook voor

alpha- en gamma-wetenschappers, voor wie in principe de mogelijkheden over

genoemde relatie iets te zeggen, veel groter zijn.

Mijn conclusie is, dat de doelstelling nauwelijks een inhoudelijke rol speelt

in het feitelijk (onderzoeks- en onderwijs-) product van de overgrote meerder-

heid der faculteiten. Voorzover de doelstelling functioneert, betreft dat de

motivatie waarmee aan dat product wordt gewerkt. Bovendien is het mogelijk

dat het feit dat de VU bij voorkeur christenen aanstelt, gevolgen heeft voor de

persoonlijke relaties (men herkent immers eikaars herkomst). Het heeft ook

gevolgen voor de betrokkenheid van veel personeelsleden bij de VU. De VU

komt voort uit een traditie waarmee men zich van huis uit verbonden voelt. De

disproportie die ik aan het begin constateerde, is er dus 'slechts' een die

betrekking heeft op de inhoud van het werk en hel feitelijk product dat daaruit

voortkomt.

Doorredenerend op deze conclusie kunnen we stellen dat het bij benoe-

mingen aandacht geven aan het criterium 'instemming met de doelstelling' in

feite ten dienste staat van hel handhaven van een bepaalde werksfeer en

persoonlijke betrokkenheid. Meestal komt het daarom neer op zoiets als het

besnuffelen van de nestgeur van de kandidaat. Op zichzelf is daar niets op

tegen is, als we ons er maar bewust van zijn.

2. De doelstelling als 'Privatsache'

Hoewel de huidige situatie dus heel begrijpelijk is en allerlei positieve kanten

heeft, is ze mijns inziens toch niet in alle opzichten bevredigend. Het kan

immers moeilijk worden volgehouden dat de doelstelling binnen onze universi-

teit wordt ervaren als (een belangrijk gegeven in) een gemeenschappelijke

onderneming. Eerder is het een zaak waar velen het om allerlei redenen moei-

lijk mee hebben, waarover men moeilijk met elkaar kan praten en die men

daarom maar liever uit de weg gaat. Er blijkt vaak zelfs een soort taboe-sfeer

om de doelstelling te bestaan. Het gaat tenslotte om iets wat voor velen een

private zaak is: de persoonlijke levensovertuiging. Anders dan vroeger maakt

die overtuiging geen deel meer uil van een aparte, gedeelde subcultuur. Het is

een persoonlijke zaak, waarover je publiekelijk niet spreekt. Bovendien is er

alle reden tol wantrouwen. De weinige keren dat de doelstelling ter sprake

komt, betreft het immers gelegenheden waarin belangen een rol spelen. Dat

geldt om te beginnen voor de benoemingsprocedure. Veel mensen stemmen in

omdat ze het allemaal wel goed vinden en bevreesd zijn dat niet-instemmen op

een of ander moment wel eens nadelig zou kunnen zijn voor hun positie binnen

de VU.

Dit geldt ook voor de momenten dat aanvragen voor het Universitair

Stimuleringsfonds worden gedaan (hoewel aan een dergelijk beroep op de

doelstelling - terecht - steeds stringenter eisen zijn gesteld), of situaties waarin

41

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen