Vrij van kerk, staat en... verleden - pagina 87

bestaat. Soms echter kreëert het aanbod de vraag. Wat de boer niet kent cnzo.

De VU als instelling heeft na de Werdegang van het gereformeerdendom nooit

struktureel moeite gedaan om studenten de kans te geven in het onderwijs iets

meer dan het gewone te proeven. Ik zeg nadrukkelijk 'als instelling' want er

zijn een aantal fakulteiten op de VU, waar innovatie wel plaats heeft gevonden.

Daar zijn bijvoorbeeld initiatieven vanuit de studentenbeweging als de weten-

schapswinkels en de 'kritiese wetenschap' geïncorporeerd in het onderzoeks- en

onderwijsprogramma, met verrassende resultaten.

Het algemene beeld van de VU wijst echter anders uit. De onderwijspro-

gramma's zijn vrijwel uitwisselbaar met die van andere gewone universiteiten

(overigens niet in roostertechnische zin, maar dat terzijde). Massaal en zoge-

naamd neutraal onderwijs, met weinig tot geen elementen van reflektie op de

relaties wetenschap samenleving en wetenschap levensbeschouwing. Geen

wonder dat sporadisch gegeven kolleges 'filosofie' matig tot niet bezocht

worden en als een verplicht nummer worden gezien. Ze staan in geen verhou-

ding tot de rest van het programma en komen als Fremdkörper over. De

boedelscheiding tussen dat, wat de VU bijzonder maakt (zou moeten maken) en

dat wat elke konsumentgerichte universiteit aanbiedt, is ook duidelijk te zien

aan de marginale positie van Bezinningscentrum en Studium Generale.

De vraag is nadrukkelijk aan de orde of studenten zich nog wel iets willen

laten gezeggen. Moeten we niet juist blij zijn dat we als studenten uit de

knellende banden van de mannenbroeders zijn bevrijd? Ja, natuurlijk. Echter,

mensen die een strikte scheiding willen maken tussen personeel en studenten

als het gaat om deelname aan de 'identiteitsvorming' (waaronder bijvoorbeeld

College van Bestuur-voorzitter Brinkman) zijn slechts uit op het beheersbaar

houden van de universiteit. Bek dicht, leren! En dat was nou juist het aardige

van het idee van de civitas academica: studenten en personeel vormen samen

de academie. In een academisch milieu, waarin nog steeds verondersteld wordt

dat wetenschappelijke disciplines worden beoefend en overgedragen is het een

fictie te veronderstellen dat dat laatste op een strikt neutrale manier gebeurt.

Niet hier en niet elders. Zélfs, of juist in een rigide tweefasenstruktuur heeft

een universiteit de maatschappelijke en intellektuele plicht om minstens haar

eigen schijn-neutraliteit bloot te leggen en bekritiseerbaar te maken. Zonder

dat rest een zielloze kennisfabriek. Als studenten daar bewust van worden

buitengesloten -wat mijns inziens gebeurt met uitspraken met de strekking van

die van Brinkman- wordt een belangrijke rol van de Alma mater terzijde

geschoven.

Op een aantal beleidsgebieden is deze trend waarneembaar. Studenten

worden gedwongen zich afgepaste hoeveelheden kennis in een minimumtijd

eigen te maken, "omdat ze anders strategisch gedrag gaan vertonen"; studenten

worden het liefst uit inspraakorganen geweerd "omdat ze niet deskundig zijn";

het wordt studenten ontmoedigd om in universitaire infrastrukturen te funktio-

85

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen