Vrij van kerk, staat en... verleden - pagina 36

Daar komt nog iets bij. De Vrije Universiteit heeft altijd getracht "het pand te

bewaren" door met betrekking tot de doelstelling min of meer formele eisen te

stellen aan de staf en hoogleraren. Toegegeven, de eisen werden steeds minder

strak geformuleerd. Aanvankelijk geldende voorwaarden in de sfeer van

kerkelijke en politieke bindingen heeft men laten vallen of soepel leren hante-

ren. De mogelijkheid van "dispensatie" betekende een verdere liberalisering.

Maar niettemin bleef sprake van een "inner circle" en mensen die daarbuiten

stonden. Naar mijn mening loopt de VU vast als men het hierin blijft zoeken.

Het zal bij verdergaande specialisaties, ook gezien de toenemende secularisatie

in Nederland, steeds moeilijker worden gekwalificeerde instemmers te vinden.

Functies vacant laten of opheffen, dan wel door tweede rangs kandidaten laten

bezetten zou mijns inziens zelfmoord betekenen. Dat betekent dat als we

dezelfde formele eisen blijven stellen, er over een 10 tot 15 jaar niet voldoende

gekwalificeerde wetenschappelijke staf meer is om de VU overeind te houden.

Ik zou willen pleiten voor een VU als bijzondere universiteit, waarbij het

bijzondere gevonden wordt in de uitgangsgedachte, de inspiratiebron van

waaruit, en niet in een utopisch doel waarheen wordt gewerkt. Die inspira-

tiebron wordt gevormd door de normen en waarden zoals die zuiver en

pregnant in het Evangelie zijn verwoord en voorgeleefd. Men zou dan mogen

spreken van een Christelijk-evangelische levensovertuiging die achter de VU

als onderneming zit. Ik verwacht dat er ook nog lange tijd mensen gevonden

zullen worden die bereid zijn aan dit fundament, aan deze inspiratiebron verder

te werken en deze eigentijds te houden. In de theologische en wijsgerige

faculteit uiteraard, maar ook onder hen die zich bezinnen op theoretische en

ethische vraagstukken in andere disciplines.

Deze uitgangsgedachten zullen dan vertaald dienen te worden in de wijze

waarop men met elkaar (collega's, docent-student) omgaat in onderwijs en

onderzoek, in de keuze van te bestuderen en te behandelen onderwerpen en

hun prioriteiten, in het zich bewust zijn van grenzen en beperkingen bij

experimentatie en dataverzameling, in een sterke verantwoordelijkheid voor de

vraag wat er met de onderzoeksresultaten gebeurt, welke maatschappelijke en

beleidsmatige consequenties deze (kunnen) hebben etc. Ook de universiteit als

geheel dient keuzen te maken in het licht van het genoemde uitgangspunt.

Ontwikkelingssamenwerking, vluchteling-studenten, milieustudies, eugenetica,

rechten van de mens, minderheden, stervensproblematiek er is zo een hele

rij onderwerpen te noemen die hierin passen.

Ik ga ervan uit dat dit "systeem" verder gesteund en gestimuleerd wordt door

faciliterende activiteiten: bezinnningscentrum, studentenpastoraat, universiteits-

pastoraat, conferenties en lezingen, vieringen. Het hoeft niet allemaal op grote

schaal, maar soms wel. De bezinningsconferentie in '69 waarop de vervanging

van de drie formulieren van enigheid door de huidige oecumenische doelstel-

ling werd besproken, het congres "concern about science" bij de viering van

34

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen