Vormen, vorming, gevormd - pagina 107

Vrouwenstrijd op de universiteit

In de tijd dat de studentenbeweging op de VU op z'n laatste benen liep, maakte de

vrouwenbeweging een periode van grote bloei door. In feite drong de vrouwenbeweging

op de universiteit pas laat door. Algemeen maatschappelijk gezien werd er door vrouwen

al jaren gediscussieerd en strijd gevoerd in praatgroepen en actiegroepen als Dolle Mina

en Blijf van mijn lijf. Op de VU ontstonden eerst praatgroepen. Aanvankelijk hadden

deze weinig te maken met de studie of de positie van vrouwen op de universiteit. Eén van

de vrouwen van Sociale Pedagogie, die actief was in deze praatgroepen-cultuur, nam in

1977 zitting in het bestuur van het Vormingscentrum. Zij richtte in dat jaar het Interfa-

cultair Vrouwenoverleg op via contacten met bestaande vrouwenpraatgroepen op ver-

schillende faculteiten. Actieve groepen waren er onder meer op de faculteiten Medicij-

nen, Sociologie, Psychologie, PAW, Rechten en Geschiedenis.

Het Vrouwenproject werd een zelfstandig project binnen het Vormingscentrum (aan-

vankelijk alleen gedragen door een student-bestuurslid, het jaar daarna ook door een

medewerkster) met onder meer als taak de begeleiding van het IVO en het stimuleren en

begeleiden van nieuwe vrouwengroepen. Het IVO stelde zich tot taak de positie van

vrouwen op de universiteit aan de orde te stellen en op de verschillende faculteiten te

komen tot vrouwenstudies.

Het jaar daarna had het IVO - e n daarmee het Vrouwenprojectvan het Vormingscentrum

- vooral een inhoudelijke oriëntatie: er werd een vrouwencongres georganiseerd over

vrouwen en moederschap, waarin de dubbele positie van vrouwen op de universiteit (als

studente op carrière gericht, als vrouw de mogelijkheid van moederschap; ook de

"moederrol" van vrouwen ten opzichte van mannelijke collega's, zoals het broodjes

smeren tijdens bezettingen) aan de orde werd gesteld. Daarnaast hield het congres een

inhoudelijke kritiek in op de "mannelijke" psycho-analyse (vergelijk Nancy Chodorow)

en was als zodanig een aanzet tot Vrouwenstudies op de sociale faculteiten.

Het besef groeide dat de wetenschap veel lege plekken en vooroordelen vertoonde in

onderwijs en onderzoek waar het vrouwen betrof. Wilde Vrouwenstudies een plek

krijgen in het reguliere onderwijs en onderzoek, dan moesten vrouwen ervoor zorgen dat

ze een positie veroverden op de universiteit. Het daaropvolgende jaar lag de nadruk dan

ook op:

• het organiseren en begeleiden van nieuwe vrouwen in overleggroepen (Buurt-

huisvrouwen Uilenstede, bèta-vrouwen);

• de publicatie van het boekje Vrouwzijn en studeren, een heksentoer voor eerste-

jaarsstudentes;

• het schrijven van nota's aan de Universiteitsraad om te proberen een formele

positie te veroveren, wat uiteindelijk resulteerde in de aanstelling van een

Emancipatiewerkster;

• het doen van voorstellen te komen tot de oprichting van een kinderdagverblijf, wat

pas jaren later gerealiseerd werd.

Ook het project Sexualiteit en Relatievorming werd in deze periode sterk geïnspireerd

door het feminisme: in gescheiden mannen- en vrouwengespreksgroepen werd een

aantal normen aan de orde gesteld, dat als onderdrukkend voor vrouwen werd gezien,

zoals de "norm van het neuken" en de "dwang tot heterosexualiteit". Ook werd er een

avond georganiseerd over pornografie, die veel belangstelling trok. Door de kracht van

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen