Vormen, vorming, gevormd - pagina 106

studenten. Zij hadden ook een voorsprong ten opzichte van andere studenten omdat zij

een jaar lang van de studie waren vrijgesteld. (Geheel volgens de universitaire traditie

om bestuurders af te leveren. Deze regeling gold bijvoorbeeld ook voor de gezelligheids-

verenigingen). In de praktijk kwam het er vaak op neer, dat in de besturen strategieën

werden uitgedacht, die vervolgens min of meer opgelegd werden aan de lagere kaders.

In de vakbond vonden veel ideologie-discussies plaats, veelal geleid door bestuurders en

studenten die geschoold waren door de politiek of vormingsweekenden van de vakbond.

Deze weekenden werden gesubsidieerd door het Vormingscentrum.

De strijdbaarheid en de ideologie van de studentenvakbond oefende grote aantrek-

kingskracht uit op sommige studenten. Je had het gevoel ergens bij te horen, een mooi

ideaal te delen met een groep gelijkgezinde mensen. De keerzijde hiervan was, dat je je

volgens strikte normen moest gedragen en "recht in de leer" moest zijn, anders lag je

eruit. Van mening verschillen met deze "bonzen" was bijna onmogelijk. Met vernieti-

gende opmerkingen werd men op haar of zijn plaats gezet. Serieus genomen werden

uitsluitend studenten, die konden debatteren in de terminologie van de gangbare ideolo-

gie-theorie. Het waren bijna uitsluitend mannelijke ouderejaarsstudenten, die aan deze

eisen voldeden.

Vrouwenstrijd in de vakbond

Injaargroepen werd rond 1979-1980 het gezag van de "bonzen" aan de orde gesteld. De

bluf in het debat en het jargon van de ideologie-theorie werden afgewezen. Men wilde

zich niet langer tot dergelijke technieken laten verleiden. Het werd belangrijk om jezelf

te blijven en begrijpelijk te praten. Eveneens verzette men zich tegen de discipline en de

structuur van de studentenvakbond. Het begin van het ik-tijdperk diende zich aan.

Tegelijk bloeide de studentenvrouwenbeweging en groeide het verzet van vrouwen in

de vakbond.

Rond 1979 begonnen vrouwen in de vakbond zich af te zonderen in vrouwengroepen.

Dit werd als zeer bedreigend ervaren. Het bekende thema Vrouwenstrijd versus

Klassenstrijd werd van stal gehaald. De vakbond neemt aanvankelijk het standpunt in dat

vrouwenstrijd ondergeschikt is aan klassenstrijd. Geen feminisme zonder socialisme.

Vrouwen stelden zich op het standpunt dat het socialisme ongelijke machtsverhoudin-

gen tussen mannen en vrouwen ontkent en dat socialisme niet automatisch betekent, dat

de ongelijke man/vrouw-verhouding opgeheven wordt. Socialisme zonder feminisme

blijkt wel mogelijk te zijn. De discussies worden fel. Vrouwen eisen dat feministische

principes worden opgenomen in de ideologie van de studentenvakbond. Dit leidt tot

uitsluiting van feministische vrouwen in de vakbond. Mannen verwijten feministische

vrouwen de oorzaak te zijn van het ineenstorten van de beweging.

Feministische vrouwen in de vakbond stelden de eis dat feministische principes

opgenomen moesten worden in het socialisme; in de vakbondscultuur moest dit tot

uitdrukking komen door gelijkheid tussen mannen en vrouwen. Vrouwen wilden niet

langer op hun sekse worden aangesproken in zakelijke verhoudingen. Ze wilden niet

onderbroken worden in een betoog; zij moesten aan het woord kunnen komen en

evenveel spreektijd krijgen als mannen. De tijd dat vrouwen zich probeerden omhoog

te vrijen en broodjes smeerden was voorbij.

Vrouwen buiten de vakbond organiseerden zich sneller in vrouwengroepen, zonder

hinder van disciplinering door ideologie en de mannelijke pikorde. Deze vrouwen-

groepen stimuleerden van buitenaf de discussie in de studentenvakbond.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen