Vrij van kerk, staat en... verleden - pagina 86

Dun is de mode?

A.P. Bos jr.

De VU is gewoon, zo wordt naar buiten toe benadrukt. Gewoon, als enige

alternatief voor het negatief werkende stigma 'gereformeerd' of 'konfessioneel'.

Het bestaansrecht van een tweede universiteit in de regio Amsterdam wordt

enkel onderstreept door te wijzen op de relatief kleine, maar volledige schaal,

waarop het onderwijs plaatsvindt en de goede organisatie. De VU is zakelijk

gezien een redelijk draaiende instelling, een middenmotor in de meeste

opzichten. Dat is dan ook het gezicht van de VU: dunnetjes, weinig inspirerend

en grijs.

The skeleton in the cupboard

In het verleden stond de konfessionele traditie misschien wel niet garant voor

levendigheid en inspiratie, maar toch voor duidelijke keuzes van de universi-

teit. Nu wordt die traditie gezien als een erfelijke ballast, een ernstige afwijking

waar je je kinderen niet mee wilt opzadelen en daarom maar helemaal geen

kinderen meer 'neemt'. Door maar zo 'normaal' mogelijk te doen, loop je als

instelling niet het risiko te worden beschouwd als een Meppelse domineeszoon.

Vooral niet 'dik' doen. Als de VU dat maar lang genoeg volhoudt wordt die

banvloek van 'de Doelstelling' wel vergeten.

Nadat studenten in de jaren '70 het primaat van het gereformeerdendom op

de VU aan de kaak stelden, is alles in het werk gesteld om het lijk van de

Doelstelling effektief de kast in te werken. Het skelet valt er bij tijd en wijle

weer uit, maar dat is een kwestie van sloten verversen. Nooit is geprobeerd om

innovatief te werken aan een moderne 'bijzondere' universiteit. Waar andere uit

de verzuiling stammende fenomenen als de omroep (NCRV, KRO) of de

dagbladen (Trouw) het min of meer gelukt is om op een eigentijdse manier

toch 'apart' te blijven, is de VU daar nooit in geslaagd. Het is te makkelijk om

de oorzaak daarvan bij het bestuur te leggen. Dat kenmerkt zich vooral door

afstandelijk, neutraal management, wat in tijden van bezuinigingen wel handig

is. Een bijdrage aan een unieke positie van de VU kun je echter niet van ze

verwachten. Het wetenschappelijk personeel heeft het natuurlijk ook te druk

met het bestendigen van hun onderzoeksbaantje om in het onderwijs nog

reflektie op wetenschap toe te laten. Maar misschien is het grootste struikelblok

uiteindelijk wel de student. De kritiek op onderwijsprogramma's gaat meestal

niet verder dan het tijdstip van tentamineren en de prijs van de verplichte

boeken. De desinteresse voor alle extra's (filosofie en levensbeschouwing

binnen het curriculum, lezingen van om het even welke organisatie) is kenmer-

kend voor de moderne student. Geen gezeik. De culturele omgeving lijkt er

niet naar te zijn om als instelling een aanbod te kreëren voor een vraag die niet

84

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen