Vormen, vorming, gevormd - pagina 38

Voor elk van deze groepen werden acht tot twaalf ouderejaars studenten als mentoren

aangezocht. Het was een heidens karwei dat veel overtuigingskracht en reactiesnelheid

vergde (als iemand het eens liet afweten stonden we nog diezelfde avond op de stoep om

hem of haar erbij te trekken).

Daarna begon het inhoudelijke werk. Begin juni waren voldoende mentoren gevonden

en konden in gezamenlijk overleg de programma's worden ingevuld. Voor alle groepen

werden sprekers uitgezocht en aangezocht (onder andere Jan Pronk, Hedy d'Ancona,

Dick Hillenius). Aan hen werd het groepsprogramma voorgelegd en hun mogelijke

bijdrage besproken. Daarnaast werd in bijna ieder groepsprogramma een passende film

opgenomen. Die films werden gehuurd en met de Technische Dienst van de VU werd

afgesproken waar, hoe en door wie de apparatuur bediend zou worden. Vervolgens

moest iedere groep beschikken over een redelijk grote collegezaal (honderd personen)

en acht tot twaalf werkgroepkamers voor groepsgesprekken. Eind juni volgden gesprek-

ken met de huishoudelijke dienst over koffie, thee en lunches. Daarna werd het probleem

van inschrijving en de groepsindeling onder de loep genomen. Tenslotte begon het sten-

cilwerk voor de documentatiemappen, honderd per groep. Onze oude Gestettner heeft

van 15 juli tot 1 september eigenlijk continu gedraaid.

Al met al was juli toch een rustige maand. In augustus keerde iedereen op zijn post terug

en het kantoor op de Prins Hendriklaan 31 werd een centrum van activiteit, waar letterlijk

dag en nacht gewerkt werd.

Ik herinner me dat ik eens een nota rondbracht aan mentoren tussen 1 en3 uur 's-nachts.

Toen ik terugkwam brandde overal nog licht: in het keukentje werden broodjes gesmeerd

en potten koffie gezet. In de documentatieruimte stampte, amechtig doch gestaag, de

stencilmachine. Daar werd ook driftig getijpt, evenals elders in het gebouw. In de

vergaderruimte werd druk overlegd en over de trap werd voortdurend gelopen. Zo ging

het weken lang.

Eind augustus leek alles rond, enkele aanvullende activiteiten daargelaten. De span-

nende vraag was nu: hoeveel eerstejaars zouden zich aan de VU inschrijven en hoeveel

van hen zouden aan Invutasie deelnemen. Met het oog daarop besloten we de rector

magnificus, prof. dr. mr. W.F. de Gaay Fortman, te vragen ons programma aan te

bevelen. Het gesprek vlotte niet erg. De rector had veel lof voor ons initiatief, maar

vreesde voor indoctrinatie. Hij wilde wel aanbevelen, maar dan ook wijzen op ieders

verantwoordelijkheid en waarschuwen voor eenzijdigheid en onverdraagzaamheid. Dat

leek me niet zo'n probleem, maar ik vreesde dat het toch wat negatief zou overkomen.

Professor De Gaay kreeg de indruk dat ik meer vroeg dan hij kon of wilde doen en vroeg

me, geïrriteerd, wat ik dan wilde. Dat wist ik ook niet precies. Enigszins ongerust verliet

ik zijn werkkamer. Ten onrechte, zo bleek 's-maandags. De Gaay plaatste het streven van

Invutasie in het verlengde van wat de VU met haar wetenschappelijk bedrijf wilde en

pleitte ervoor, dat iedere student en docent voortdurend alert zou zijn op het proces,

waarvoor/«vMfa^/e een impuls wilde zijn. Een voortreffelijk verhaal.

Het verloop van Invutasie

Op maandag kregen we honderden bonnetjes binnen en konden we de groepen gaan

indelen. Er ging echter het een en ander mis: er raakten bonnetjes zoek of ze werden niet

te bestemder plekke afgeleverd; de indeling verliep moeizaam. Toch bleken er op

dinsdag ongeveer zevenhonderd eerstejaars aan Invutasie mee te doen; ruim veertig 36

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen