Vrij van kerk, staat en... verleden - pagina 39

levensbeschouwelijke waarden overgedragen zien op hun kinderen. Vandaar het

motto "de school is van de ouders" (d.w.z. niet van de staat en evenmin van de

kerk!). Nu kan men deze gedachtengang met betrekking tot het bijzonder

lager- en voortgezet onderwijs nog begrijpen. Moeilijker wordt het met een

universiteit als de VU. Een student gaat doorgaans niet naar een universiteit

omdat zijn/haar ouders dat willen (bij wijze van een continuering van de

situatie op lagere school en VWO) maar vanwege een reeks van andere

overwegingen. "De universiteit is van de ouders" doet voor de VU toch wat

vreemd aan. D.w.z. de argumentatie voor het in stand houden van bijzonder

basis- en voortgezet onderwijs is van een andere orde dan die voor het al dan

niet handhaven van het bijzondere karakter van de VU. Regelmatig tijdens de

studie wederkerende religieus-godsdienstige momenten waar iedere student aan

de VU mee te maken heeft - zoals bijv. het geval is voor leerlingen op

christelijke basisscholen - bestaan niet. Een student die er echt naar op zoek

gaat kan het, zeer incidenteel, vinden. Maar de meesten doen dat niet. Natuur-

lijk, aan de VU worden dominees opgeleid, zijn er wijsgeren die over (christe-

lijke) ethiek nadenken en er soms colleges over geven, is er een groep mensen

die met levensbeschouwelijke vraagstukken bezig zijn (het Bezinningscentrum)

maar dit alles doet zich eerder voor als algemeen academisch randverschijnsel

dat men in enigerlei vorm ook aan andere instellingen voor hoger onderwijs

wel aantreft, dan als het wezen van de VU waardoor wij héél anders zijn dan

de rijksuniversiteiten.

Er is een periode geweest dat de VU zijn studenten uit protestants-christelijke

kringen uit het hele land kreeg. Thans - ik zeg zeker niets nieuws - wordt de

universiteitskeuze hoofdzakelijk bepaald door geografische nabijheid en/of door

de faam van een faculteit of docent. Dit geeft ook aan dat het eerder genoemde

emancipatie-argument (Kuyper, de kleine luiden enz) achterhaald is: de kleine

luiden zijn geëmancipeerd. Iemand die geëmancipeerd is en dat is of wil zijn

vanuit een christelijk geïnspireerd gezichtspunt, probeert dat te realiseren waar

hij woont en werkt. Als het nu zo zou zijn dat de VU studenten opleidt om na

de opleiding elders optimaal op die geëmancipeerd-christelijke wijze te kunnen

functioneren, dan zou dat wellicht een goede reden zijn om voor handhaving

van het bijzondere karakter van de VU te blijven pleiten. Maar zo is het niet.

Een student kan aan de VU doctorandus of meester worden zonder ooit met

kerk en christelijke waarden geconfronteerd te worden, althans niet vaker dan

buiten de VU het geval is. ledere analogie tussen VU en (bijv.) christelijke

basisschool ontbreekt. Die analogie is er ooit wel geweest. Rudimenten daarvan

heb ik als student nog meegemaakt: het gebed voorafgaande aan ieder eerste

college van een dag, verplichte wijsgerige vorming voor iedere eerste jaars

student (destijds de colleges van S.U. Zuidema), talloze discussiegroepen van

studenten (SAUL bijv.), en zo meer. Dat alles bestaat nu niet meer of in het

beste geval in een sterk afgeslankte vorm. Het draagvlak van het bijzondere

37

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen