Vrij van kerk, staat en... verleden - pagina 57

Een jeugd als geen ander.

J. Rumph

Na de Tweede Wereldoorlog wilde ik door leren. Automatisch ging ik naar de

Vrije Universiteit. Sociologie bleek niet meer te zijn dan het centraal stellen

van gereformeerde waarden en normen, maar dat realiseerde ik me pas enige

tientallen jaren later. Ik kom uit een gereformeerd nest en maakte deel uit van

één van de meest geprofessionaliseerde zuilen van Nederland.

Op zondag ging iedereen in mijn omgeving twee keer naar de kerk. We lazen

thuis het dagblad Trouw en zijn lid van de NCRV. Als kind had ik bij voor-

baat ruzie met het kind van de openbare school. Het dorp liep uit om de zonde

te aanschouwen wanneer een meisje moest trouwen. De dominee preekte

anderhalf uur over hel en verdoemenis, dus je begreep dat de kermis onder de

alles vernietigende sfeer van de Satan stond. Twijfelde ik over het zondige

karakter van plezier dan zorgde sociale controle er wel voor dat de lust me

echt verging. Vaders wil is wet en als de vrouw wijsheid wille bekomen, dan

raadplege ze de man. Ik begreep de woede van m'n vader toen een zus van me

voor het eerst naar de kapper was geweest. Ze leek wel een 'hoer' omdat een

vreemde kerel haar hoofd had betast. Socialisten waren rood dus staatsgevaar-

lijk en bij de komende verkiezingen zou ik vanzelfsprekend stemmen op de

Anti-Revolutionaire Partij. U begrijpt, het bijzondere karakter van de Vrije

Universiteit sprak me geweldig aan. Ik had een jeugd gehad als geen ander en

de Vrije Universiteit sloot daar naadloos bij aan.

Alles wordt (lekker) anders

In de jaren '50 sticht ik samen met m'n vrouw een gezin. Nederland moet

herrijzen dus armoede en hard werken. De oorlog had laten zien dat Nederlan-

ders gemakkelijk 'fout' gezag gehoorzamen. Niet een klimaat om de waarden

en normen van gereformeerden op juistheid te onderzoeken in een snel veran-

derende wereld. Trouwens het was toch goed zo, als VU-socioloog wist ik dat

wij het goed deden. We krijgen vier kinderen, ze heten Harrie, Marjan, Pim en

Carolien.

Harrie komt op een zondagmiddag thuis en per ongeluk valt een transistorradio

met oortelefoon uit z'n zak. Ik woedend omdat ik begreep dat hij tijdens de

kerkdienst dichter bij Ajax dan bij God had gestaan. Marjan krijgt verkering

met een vent die op zondag aan voetbal doet, in mijn ogen doet alleen een

socialist dat. Ze maakt het uit met hem omdat ik met zware straffen voor lichte

vergrijpen m'n nee tegen deze jongen duidelijk maak. Carolien is dol op

jongens en dat is gevaarlijk. Haar vriendjes smijt ik om elf uur s'avonds de

55

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen