Vrij van kerk, staat en... verleden - pagina 27

Kiezen of delen.

J.L.K. van der Veen

Zolang de VU te 'gewoon' is om 'bijzonder' te zijn en nog te 'bijzonder' om

'gewoon' te zijn, en, zolang het VU-bestuur het 'gewone' nauwelijks 'bijzonder'

benadrukt, zet zij haar 'meerwaarde' succesvol in voor haar ondergang als

'gewoon bijzondere' imiversiteit. Ik betreur die tendentie. Bovendien vraag ik

mij af of er voldoende toekomst is voor de VU als 'gewone' universiteit.

De nu al bijna twintig jaar durende ambivalentie lijkt bestuurlijk te zijn

geïnternaliseerd, maar eist juist daardoor steeds meer haar tol: groeiend verlies

aan geloofwaardigheid van de VU naar binnen en naar buiten toe, toenemende

onvrede, onverschilligheid. Terecht en tijdig schrapte de VU begin jaren

zeventig haar pretentie een gereformeerde universiteit met een eigen christelijke

wetenschapsbeoefening te zijn. De maatschappelijke ontwikkeling - ontzuiling,

democratisering, individualisering, secularisering - eiste ruimte: erkenning van

pluriformiteit en dialoog. De VU als open christelijk-oecumenische universi-

teit. Die stap van 'pretentie' (het gegeven; van bovenaf; meer collectieve

beleving) naar 'intentie' (het streven; van onderop; individuele beleving) kreeg

echter m.i. te weinig overtuigende bestuurlijke (bege)leiding. Anno 1990 denk

ik dat de vernieuwde identiteit meer aanpassingsgedrag (passief) was dan

bezielde innovatie (actief). Een nieuw, eigentijds en vooral helder VU-imago

leverde die daarom naar mijn mening ook niet op. Integendeel, het VU-imago

is door ambivalentie verbleekt.

Op papier lijkt het (intern) allemaal in orde. De verhouding 'geloof en

wetenschap' lijkt bestuurlijk te zijn gekanaliseerd. Het universiteitsbestuur moet

zich tevreden hebben gevoeld, toen het mei 1990 vaststelde dat er langzamer-

hand binnen de VU "consensus (lijkt) te bestaan over de lijn dat geloof en

wetenschap zeer verschillende, maar gelijkwaardige wijzen van kennen zijn, die

naast elkaar staan, elk met een eigen bereik, zonder hiërarchie a priori".

Interactie en integratie tussen beide worden allereerst een persoonlijke ervaring

van het personeelslid genoemd. Individuele beleving van de 'samenspraak'

tussen beide wordt bij de docent en de onderzoeker verondersteld. Daarnaast

wordt, aldus het VU-bestuur, ook getracht collectief inhoud aan die 'samen-

spraak' te geven in onderwijs en onderzoek en bezinning gestimuleerd (Ont-

wikkelingsplan 1991-1994). Is dat verbale VU-beeld, ondanks concretise-

ringen als 'bijzonder' onderzoek in het Universitaire Stimuleringsfonds, een

Bezinningscentrum, het recent opgerichte Instituut voor Ethiek, wel in over-

eenstemming met de realiteit: de beleving van de VU-bevolking?

Veelzeggender kan het niet: anno het academisch jaar 1990-1991 een

symposium met als ondertitel 'Moet het bijzondere van de VU afgeschaft

25

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen