Oproerkraaiers, stoorzenders en onderhandelingspartners - pagina 69

AbvaKabo GERHARD SMID 67

bleek dat heel handig te zijn. In de loop van de bent. Harry van den Berg en Jaap de Visser waren

jaren zijn namelijk bijna alle wenselijkheden die de voorbeelden. Ze hebben me laten zien hoe je

in het sociaal statuut stonden via de onderhande- kunt voorkomen dat de ander in een kramp schiet.

lingstafel zoetjes aan in de CAO terecht gekomen. Want als het gepolariseerd is, kan je niks meer.

Stapje voor stapje, dus dat was echt een inhoude- In de beginjaren op de VU gedroeg het middle-

lijke agenda van ik denk wel eenjaar of tien . management en het hoger management zich zeer

Een tweede wapenfeit: de komst van de crèche, onafhankelijk, ze trokken zich dus werkelijk niets

het Olifantje. En dat ging keihard hoor, ik ging aan van de werknemersorganisties, grof gezegd.

met angst in mijn benen met een stuk of dertig Onze koers was: hoe kan je het spel zo inrichten

anderen met een spandoek de gang op naar de zaal dat er afhankelijkheid gevoeld wordt. Nou, uitein-

waar het College van Bestuur zat te vergaderen. delijk was negatief in de pers komen het enige

We hebben toen gezegd: nou heeft het lang ge- waar ze gevoelig voor waren. Dat hebben we soms

noeg geduurd, nu willen we een crèche. We had- heel doelbewust gebruikt. Dan zeiden we, nou is

den al eindeloze discussies achter de rug, het lag het genoeg, want ze luisterden dus ook niet, en dan

heel ideologisch, heel politiek... Ja, het gezin is de breng je het naar buiten. Dat doe je dan een keer,

hoeksteen van de samenleving dus mannen wer- zo is het spel, en de volgende keer zegje datje het

ken, vrouwen zitten thuis. Dus: hoezo een crèche? gaat doen. Dan valt er ineens dus wel te praten.

Het leuke is dat een aantal jaren daarna de VU Kort gezegd, het is een heel subtiel spel waarin je

glashard koketteert met de crèche... het kan ver- de ander, die geen afhankelijkheid wil erkennen,

keren.. in een soort vanzelfsprekendheid terecht laat ko-

Waar ik zelf ook heel tevreden over ben, dat is men waarbij wel onderhandeld kan worden. Dat is

de komst van een vakbondsconsulent op de VU. een hele beweging. Dat was ook de stijl van Harry

Toen er in het kader van de herbezettingsgelden van den Berg, een voorbeeld voor iedereen: altijd

geld vrij kwam voor de AbvaKabo, toen wilde blijven nadenken, altijd politiek-strategisch den-

men nieuwe bestuurders aantrekken. Toen hebben ken vanuit de vraag hoe ligt het veld en waar dien

wij gezegd: niet doen, laten we nou op lokaal ni- je de bond het beste mee. Want ja, jong en bralle-

veau vakbondsconsulenten aantrekken. Ik ben rig gedrag dat werkt op zo'n VU helemaal niet!

heel lang secretaris geweest van de ledengroep, Dat begrijpt ook niemand, wat dat betreft is het na-

eindeloos veel voorbereidingen voor er überhaupt tuurlijk toch een organisatie die van boven tot

gewerkt kan worden. Het idee was als je daar een onder tot op de dag van vandaag van een wat duffe

beetje organisatiekracht in stopt, dan kan je daar- soliditeit is. Wilderigheid en ongekamd denken

mee de effectiviteit van al die kaderleden in één past daar niet.

klap drie keer zo groot maken.

JE BENT IN 1 9 9 1 BIJ DE VU WEGGEGAAN, DENK JE

NOG WEL EENS AAN DE VAKBONDSGROEP?

Onlangs moest ik een curriculum opstellen en ik

dacht: zal ik er nou inzetten dat ik 14 jaar in een

vakbondsbestuur heb gezeten? Ik heb dat wel ge-

daan, want ik besef dat ik juist daar gigantisch veel

heb geleerd: improvisatietalent, organisatiever-

mogen. En wat de waarde is van zelfbeheersing en

precisie, dat je daar vele malen effectiever mee

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen