Medische psychologie - pagina 221

Psychosociale begeleiding bij kinderen met kanker 219

betrokkenen. Crisisinterventies, ondersteunende en/of adviserende gesprekken en

spelcontacten kunnen aan de orde komen, maar vaak zijn er gedurende langere

perioden geen directe contacten.

Theoretisch referentiekader

Belangrijk principe bij deze begeleidingen, maar in feite al bij het leggen van de eerste

contacten, is dat wordt uitgegaan van de competentie en autonomie van ouders en

kind. Respect voor de wijze waarop patiënt en ouders reageren en voor hun keuzes

en wensen, staat voorop. Zeker in deze fase van confrontatie met een

levensbedreigende ziekte past de psycholoog bescheidenheid. Begeleiding, zorg en

hulpverlening zijn, zoals Smith treffend omschreef, "vooral als ze uit de mond van

zogenaamde professionele hulpverleners komen, veelal angstaanjagende woorden.

Het zit gauw in de hoek van angst om klein en afhankelijk gemaakt te worden van een

ander die denkt te weten wat goed voor jou is"^. Het referentiekader dat mijns inziens

hierbij goed aansluit is dat van de "client-centered" of Rogeriaanse psychotherapie.

Carl Rogers (1902-1987) ontwikkelde vanaf de veertiger jaren een

psychotherapeutische benadering, gebaseerd op een humanistisch mensbeeld.

Centraal in zijn denken staat het vertrouwen in de mogelijkheden tot groei: een

gezond mens ontwikkelt zich gedurende het hele leven, doordat hij/zij voortdurend

zichzelf tracht te ontplooien (zelf-actualisatie). Dit streven naar zelf-actualisatie is de

drijvende kracht achter het gedrag van ieder mens.^ Het gezonde psychische

functioneren kan worden belemmerd door negatieve omstandigheden en invloeden. In

die omstandigheid komen de daadwerkelijke ervaringen die iemand opdoet in

interactie met de omgeving niet (meer) overeen met het eigen zelfconcept, dat wil

zeggen met het beeld dat die persoon van zichzelf heeft ten aanzien van die

specifieke situatie; er is sprake van een discrepantie (incongruentie) tussen

zelfconcept en daadwerkelijke ervaringen, hetgeen kan leiden tot psychische

stoornissen.^" In psychotherapie wordt uitgegaan van de ontwikkelingsmogelijkheden

van de patiënt en van het vertrouwen dat deze uiteindelijk zelf in staat is het

verstoorde functioneren te herstellen. (Rogers spreekt daarom over een 'cliënt' in

plaats van over een 'patiënt'). Ook in de psychotherapeutische setting wordt de patiënt

beschouwd als een autonoom individu. In de behandeling wordt een situatie

gecreëerd waarin de ontwikkeling van de patiënt weer op gang kan komen.^'' De

techniek die hierbij wordt gehanteerd is die van de weergave (reflectie), door de

therapeut, van de gevoelens van de patiënt. Cruciaal daarbij zijn een drietal

therapeutvariabelen: empathie (invoelingsvermogen), onvoorwaardelijke acceptatie en

echtheid (authenticiteit). Door deze benadering krijgt de patiënt zicht op zijn/haar

probleem en er treedt een veranderingsproces op.^'^

De theorie van Rogers heeft al snel toepassing gevonden bij de behandeling van

kinderen. In 1947 publiceerde Axiine een boek dat op dit gebied als een klassieker

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen