Medische psychologie - pagina 254

252 Merlijn en De Wit -Raadsheer

weer af. Vervolgens wordt doorgegaan op het afzetten van de baseballcap in sociale

situaties. Dit lukt; ze maakt een staartje waardoor ze de enkele aanwezige kale

plekjes bedekt. Ze is zelf erg tevreden met haar nieuwe kapsel en ook op school

ontvangt ze complimentjes. In de laatste zitting wordt aandacht besteed aan het zelf

toepassen van de technieken in 'hoog-risico situaties'.

Afgesproken wordt dat na een half jaar een follow-up gesprek zal plaats vinden.

Daaruit blijkt, kortgeleden, dat de klacht zich gedurende verschillende maanden niet

heeft voorgedaan. Echter in de vakantiemaanden is er een lichte terugval gekomen.

Het lijkt samen te hangen met veel thuis zijn en verveling. Tevens blijkt ze de techniek

niet meer toe te passen. Afgesproken wordt het begin van het nieuwe schooljaar af te

wachten en bij voortduren van de klacht alsnog een ven/vijzing te verwezenlijken. Op

dit moment zijn daar nog geen nadere gegevens over bekend.

Conclusie

Geconcludeerd kan worden dat het verloop van de hier gepresenteerde behandeling

nogal verschilt van de behandelingen beschreven in de literatuur. In onze behandeling

was geen sprake van een kortdurende behandeling. Wij hadden in totaal 27 keer

behandelsessies van een uur, terwijl in de literatuur behandelingen veelal beperkt

blijven tot zes zittingen van IV2 a 2 uur.^^' De verklaring voor dit grote verschil ligt,

ons inziens, grotendeels in de aanwezigheid van verschillende complicerende

(gezins-) factoren, waaraan tevens aandacht geschonken moest worden. Femke heeft

in het jaar van de behandeling te maken gehad met een schoolwisseling, maar ook

met enkele zeer aangrijpende gebeurtenissen. Ook in de gezinssituatie zijn

verschillende factoren aan te wijzen die hun weerslag hebben gevonden in de

behandeling. Dit kwam tot uiting in het niet consequent bijhouden van het schrift

alsmede het af en toe achterwege laten van de beweging. De weerstand ten opzichte

van deze technieken deed zich voornamelijk voor op momenten dat het slechter ging

met Femke en aan het eind van de behandeling. Wellicht houdt dit verband met de

emotionele gebeurtenissen in haar leven. Anderzijds is het mogelijk dat de betreffende

technieken té confronterend of té negatief waren, waardoor ze door haar gezien

werden als straf.

Men kan zich afvragen of deze behandeling, gezien de duur ervan, in een ziekenhuis

moest plaatsvinden. Wij menen dat in gevallen, zoals hier beschreven, terecht

besloten is dit wel te doen, daar een medische setting, met de mogelijkheid om samen

te werken met een arts, meer kans op succes biedt wanneer de ouders (nog)

vasthouden aan een mogelijke organische verklaring voor de klacht.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen